IŞILTI
Evren...Yani kara göz.Şuan karşımda 20 yıl önceki kara göz şimdiki Evren duruyordu.Fakat beni esmer şeker olarak mı, yoksa normal bir doktor olarak mı , tanıyor bilmiyorum. Onu çok özledim.Evren'i yarı yolda bıraktığım için pişmandım fakat yapmak zorundaydım.Annem ve babam onların katil ve mafya olduklarını öğrendikten sonra onları hayatlarından sessiz bir şekilde çıkardılar.Benim onu unuttuğumu sanıyorlar fakat ben Evren'in her zerresini hatırlıyorum.
EVREN
Karşımdaydı.Tam karşımda beyaz önlüklü Işıltı
duruyordu.Gözlerinden uyku akıyor, uyumamak için kedini zor tutuyordu.Onu çok seviyorum.Fakat ona bir yandan da kırgındım.Çünkü beni sevmediğini düşünüyorum. Ailelerimiz kavga ettikten sonra onunla bir daha konuşmadık. Onu daha dün esmer şeker olarak olarak seviyordum. Ama o şuan o sadece bir doktordu. Bende hasta ama Işıltıya hasta.
IŞILTI
"Merhaba müsait misiniz?" dedi gözlerimin içine bakarak."Evet müsait şikayetiniz nedir?" dedim ağlamaklı bir ses tonuyla."Şikayetim yok konuşmaya geldim esmer şeker." Beni hatırlıyordu.Beni bir doktor olarak değil, esmer şeker olarak tanıyordu. Peki hala katil mi ? Onunla artık açık açık konuşmam lazımdı.
"Konuşalım kara göz." dedim. Onu çok özlemiştim.Onun boynuna atlamak istiyordum.İsteğimi yerine getirdim. Uzun zaman sonra ilk defa sarıldım ona. Hemen kollarını belime doladı. Sonra bana "Neden gittin?" diye sordu.
