Kapının Ardındaki Kişi Kapı kolu yavaşça aşağı indirdi
ÇIT.
Yuna nefesini tuttu.
Aras eliyle sus işareti yaptı İkisi eski sıraların arkasına saklandı Ayak sesleri yaklaşmaya devam etti.
Tak...
Tak...
Tak...
Kapı yavaşça açıldı.
Gıcııırt...
Yuna korkuyla kapıya baktı İçeri giren kişinin yüzü görünmüyordu.
Kapüşon takmıştı Bir el feneriyle etrafı inceliyordu.
Yuna fısıldadı.
Yuna: Kim bu?
Aras: Bilmiyorum.
Adam birkaç saniye odada dolaştı Sonra masanın olduğu yere geldi.
Defterin durduğu yere baktı Defter yoktu.
Çünkü Aras saklamıştı Adam aniden sinirlendi.
Masanın üstüne yumruk attı.
BAM!
Yuna korkudan sıçradı Adam hızla arkasını döndü.
Sessizlik.
Yuna'nın telefonu cebinde titredi.
BİİP!
Yuna'nın gözleri büyüdü.
Yuna: Öldüm.
Adam sesin geldiği yere baktı.
Aras: Kaç!
İkisi bir anda yerlerinden fırladı.
Adam bağırdı.
Bilinmeyen Kişi: DURUN!
Yuna: Durursam yakalanırım!
Aras: Mantıklı!
Koridora doğru koşmaya başladılar.
Arkalarından ayak sesleri geliyordu Adam peşlerinden koşuyordu.
Merdivenlere geldiklerinde Yuna nefes nefese kalmıştı.
Yuna: Ben spor yapmalıydım!
Aras: Şimdi mi aklına geldi?
Yuna: Evet!
Arkasından gelen ses daha da yaklaşmıştı Tam köşeyi döneceklerken biriyle çarpıştılar.
PAT!
Üçü yere düştü.
Kerem: AAAAA!
Yuna: Kerem?!
Kerem: Siz neden koşuyorsunuz?!
Yuna: Uzun hikâye!
Kerem: Ben de geleyim!
Aras: Neden?!
Kerem: Çünkü heyecanlı!
Üçlü koridorda koşarken adam bir anda gözden kayboldu.
Ayak sesleri durmuştu Sessizlik çöktü.
Kerem yere oturdu.
Kerem: Ben artık ajan olduğunuza eminim.
Yuna: Biz de biraz önce emin olmaya başladık.
Tam o sırada Aras elindeki defteri açtı.
İlk sayfanın altında yeni bir cümle vardı Az önce yoktu.
Üçü de donup kaldı.
Defterde şunlar yazıyordu:
"Eğer bunu okuyorsanız, sıra size geldi."
Yuna'nın yüzü bembeyaz oldu.
Kerem: Ben eve gidiyorum.
Aras: Ben de korkmaya başladım.
Yuna, Aras ve Kerem deftere bakakalmıştı.
"Eğer bunu okuyorsanız, sıra size geldi."
Kerem birkaç kez göz kırptı.
Kerem: Tamam, ben bayılacağım.
Yuna: Bayılma.
Kerem: Yardımcı olmuyorsun.
Aras sayfaları hızlıca çevirmeye başladı.
Defter eskiydi Bazı sayfalar yırtılmıştı Bazılarında sadece tarihler vardı.
Sonra bir sayfada durdu.
Sayfanın üstünde bir isim yazıyordu.
MERT KAYA
Yuna kaşlarını çattı.
Yuna: Bu kim?
Aras okumaya başladı.
"Bu defteri bulan kişi, sakın kimseye güvenme."
"Özellikle de..."
Yazı orada bitiyordu.
Sayfanın geri kalanı koparılmıştı.
Kerem: Özellikle de kim?!
Yuna: Bilmiyoruz.
Kerem: İşte nefret ettiğim şey bu.
Ertesi gün okulda üçü bir masada oturuyordu.
Kerem bütün gece uyuyamamıştı.
Kerem: Ya bizi takip ediyorlarsa?
Yuna: Paranoyak oluyorsun.
Kerem: Ya değilsem?
Tam o sırada Elif geldi.
Elif: Neden cenaze evi gibi oturuyorsunuz?
Üçü aynı anda sustu.
Elif şüpheyle baktı.
Elif: Kesin bir şey saklıyorsunuz.
Kerem: Saklamıyoruz.
Elif: Kerem, sen yalan söyleyemiyorsun.
Kerem: Doğru.
Ders arasında Yuna kütüphaneye giderken duvarda eski bir pano gördü.
Panoda yıllar önceki okul gazeteleri asılıydı Bir gazete kupürü dikkatini çekti.
Başlık şuydu:"Öğrenci Gizemli Şekilde Kayboldu."
Yuna gazeteyi yakından inceledi.
Fotoğraftaki çocuk...
Defterdeki isimdi.
Mert Kaya.
Yuna'nın kalbi hızlandı.
Tam o sırada arkasından bir ses geldi.
Deniz: Sen de onu araştırıyorsun demek.
Yuna hızla döndü.
Yuna: Ne?
Deniz gazeteye baktı.
Yüzündeki gülümseme kaybolmuştu.
Deniz: Çünkü bu okulda Mert Kaya'nın adını bilen çok az kişi var.
Yuna şaşkına döndü.
Yuna: Sen nereden biliyorsun?
Deniz birkaç saniye sustu.
Sonra sessizce konuştu.
Deniz: Çünkü kaybolduğu gün... dedem bu okulda öğretmendi.
Yuna'nın gözleri büyüdü.
Ve Yuna şaşkınlıkla Deniz'e baktı.
Yuna: Dedin ki... deden bu okulda öğretmendi?
Deniz: Evet.
Yuna: Ve Mert Kaya'yı tanıyordu?
Deniz başını salladı.
Yüzü her zamankinden daha ciddiydi.
Deniz: Evde onun hakkında konuşulduğunu duymuştum.
Yuna: Ne olmuş?
Deniz etrafına baktı.
Kimsenin olmadığından emin oldu.
Sonra alçak sesle konuştu.
Deniz: Resmî kayıtlara göre kayboldu.
Yuna: Ama?
Deniz: Dedem hiçbir zaman buna inanmadı.
Yuna'nın kalbi hızlandı.
Yuna: Ne demek istiyorsun?
Deniz: Dedeme göre Mert kaybolmadı.
Yuna: O zaman?
Deniz derin nefes aldı.
Deniz: Bir şey keşfetmişti.
Aynı gün okul çıkışında Yuna her şeyi Aras ve Kerem'e anlattı.
Kerem'in ağzı açık kalmıştı.
Kerem: Ben normal bir okul istiyorum.
Yuna: Ben de.
Kerem: Matematik sınavlarından şikâyet ettiğim günleri özledim.
Aras ise düşünüyordu.
Aras: Demek Mert bir şey bulmuş.
Yuna: Ama ne?
Tam o sırada Aras defteri açtı.
Sayfaları tekrar incelemeye başladı.
Birden durdu.
Aras: Buraya bakın.
Yuna ve Kerem eğildi.
Sayfanın köşesinde silik bir çizim vardı.
Eski okul krokisine benziyordu.
Bir yer kırmızı kalemle işaretlenmişti.
Yarım saat sonra...
Üçlü okulun arka bahçesindeydi.
İşaretli yer eski spor salonunun arkasıydı.
Burası yıllardır kullanılmıyordu.
Otlar büyümüş, duvarlar çatlamıştı.
Kerem: Burada kesin hayalet var.
Yuna: Her yerde hayalet arama.
Kerem: Ya varsa?
Aras: O zaman önce seni yer.
Kerem: Arkadaşım değilsin.
Duvarın yanında araştırma yaparlarken Yuna ayağıyla sert bir şeye çarptı.
TAK.
Yuna aşağı baktı.
Toprağın altında metal bir kutu vardı.
Üçü de heyecanlandı.
Kerem: Hazine!
Yuna: Hazine olmayabilir.
Kerem: Moralimi bozma.
Birlikte kutuyu çıkardılar. Kutunun üstü başlanmıştı Aras kapağı açtı içinde eski fotoğraflar vardı ve bir kaset
Ama asıl dikkatlerini çeken şey fotoğraflardan biri oldu.
Fotoğrafta genç bir çocuk vardı.
Mert Kaya.
Yanında ise üç kişi daha duruyordu.
Yuna fotoğrafı eline aldı.
Sonra donup kaldı.
Yuna: Bu mümkün değil...
Aras: Ne oldu?
Yuna titreyen parmağıyla fotoğrafı gösterdi.
Fotoğraftaki kişilerden biri...
Bugünkü okul müdürüne inanılmaz derecede benziyordu.
Ve fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu:
"Ona güvenmeyin."
İlk kez Deniz'in ne işler peşinde olduğunu anladım
Ve ilk kez Yuna, Aras'ın gerçekten tedirgin göründüğünü fark etti...