Kasabanın üzerine çöken karanlık, beraberinde bardaktan boşalırcasına yağan bir sağanağı da getirmişti. Okul çıkışında herkes bir yerlere kaçışırken, Adrian kütüphanede fazla kalmış ve yağmura hazırlıksız yakalanmıştı. Çantasını kafasının üzerine siper ederek hızla bahçeye çıktı, ama sırılsıklam olmaktan kurtulamıyordu.
Bahçenin uzak köşesinde, asırlık meşe ağacının altında birden o belirdi.
Julian... Uzun boylu, atletik yapılıydı. Koyu bakır kırmızısı saçları yağmur damlalarıyla parlıyor, asimetrik kesim siyah paltosu rüzgarda hafifçe dalgalanıyordu. Mermer gibi pürüzsüz ama bir o kadar da yumuşak, insansı yüz hatlarına sahiydi. Elmacık kemikleri ve çene hattı, tehlikeli bir yırtıcıdan ziyade asil bir genci andırıyordu.
Julian, Adrian’ın üzerine doğru yürüyüp şemsiyeyi onun başının üzerinde tuttuğunda, Adrian bir anlığına nefes almayı unuttu. O buzul mavisi gözlerde dondurucu bir soğukluk değil; aksine 160 yılın acısını, özlemini ve koruyucu bir şefkati barındıran hüzünlü, derin bir bakış vardı. Yüzü, asırların yükünü taşımasına rağmen sanki henüz 18 yaşındaki bir gencin masumiyetini saklıyor gibiydi.
"Üşüteceksin," dedi Julian. Sesi kadife kadar yumuşak, bir o kadar da insanı kendine çeken gizemli bir tondaydı.
Adrian şaşkınlıkla ona bakarken, Julian’ın şemsiyeyi tuttuğu parmağındaki antik gümüş yüzüğü fark etti. Yüzüğün üzerinde kan kırmızısı bir taş ve dikkatle bakıldığında seçilebilen garip bir aile arması vardı. Bu adamda, kasabanın geri kalanına hiç benzemeyen, Solgun ama son derece çekici bir aura vardı.
Julian, hafifçe ve samimi bir şekilde gülümsedi. Bu yumuşak gülümseme, Adrian'ın içindeki tüm savunma mekanizmalarını altüst etmeye yetmişti.
"Teşekkür ederim," diyebildi Adrian, sesi yağmurun sesine karışırken. "Seni daha önce okulda görmemiştim."
Julian gözlerini Adrian'ın kahverengi gözlerinden ayırmadan sordu: "Bazen en net şeyler bile göz önünde olduğunda fark edilmez. Ben Julian."
