Kıvanç dip dibe evlerin arasında, dar ara sokaklardan geçerken ayak tabanını yakan türden kızgın asfalt yolda hızla koşuyordu. Ayakları neredeyse yere deymiyordu.
"Dur lan kaçma!"
Çok hızlı bir şekilde omzunun arkasından bağıran kişiye baktı. Sesler fazla yakındı.
Tüm gücünü kullandı elindeki çaldığı çantayı daha sıkı tuttu. Bunu yaparken etraftaki insanlara çarpıyor dengesini kaybediyor gibi oluyordu.
Aniden sebze satan orta yaşlarda adamın tezgahına çarptı.
"Yavaş olsana!"
Seyyar satıcıyı umursamadan onu peşleyen adamın üzerine tezgâhı hızla sürdü. Adam yere yapıştı.
Kıvanç sırıttı. Dudaklarının kenarında küstah bir gülümseme vardı.
Yerdeki adam ellerini asfalta dayadı
"O. Çocuğu seni! Kaç sen kaçabildiğin kadar. Kimin köpeği olduğunu hele bir öğreniyim!."
Kıvanç çenesini sıktı, ellerini yumruk yaptı. Köpek kelimesi açıkça onu sinirlendirmişti.
Öne atladı.
"Tayyar'ın çakalına bak! Sahibin olmadan sokaklarda pek dolaşma. Etrafta kurt çok."
Arkasını döndü. Yaptığı şeyin sonucunu kısa bir an düşündü. Sonrasında tam gaz koşmaya devam etti.
"Kurt... Eşref'in Kurdu demek..." Yutkundu. Ona göre kılpayı kurtulmuştu.
Ama nasıl olurdu da Eşref'in Kurdu kimliğini Çakal Tayyar'ın adamına söylerdi.
(Bu sadece başlangıç sevilirse atarım diğer bölümleri)