Küçə sakit idi. Çoxdan unudulmuş bir nəğmənin yarımçıq səsi kimi.
Sokak, ayak izlerini gizleyen bir mezarlık gibiydi.
Hər daşında bir qışqırıq vardı, hər kölgəsində bir susqunluq.
Mənim adım Dürnisa.
Adımda incəlik var, amma ruhumda dərin bir qırıq.
Ən çox da gecələr danışır bu küçə mənimlə.
Türkçede derler ya, “gece konuşmaz, ama dinleyen hep duyar” — mən də duyuram.
Uşaqlığım bu küçədə itib getdi.
Sokak, çocukluğumu yedi.
Kaldırımlar, dizlerimdeki yaraların pasını saklıyor hâlâ.
Bəzən baxıram, daşların arasında öz kölgəmi axtarıram, amma heç vaxt tapa bilmirəm.
Dürnisa — mənim adım, amma sanki mənim deyil.
Sanki bu küçənin qoynunda doğulmuş, bu küçənin diliylə danışan bir kölgə olmuşam.
“Qızım, bu küçədən uzaq dur” — deyirdi anam. Amma mən uzaqlaşmadım.
Çünki küçə məni çağırırdı. Hər gecə, hər addımda.
Sokak, karanlık bir masal gibi üstüme kapandı.
Her taş, her kapı, her paslı demir… bana hikâye anlatıyor.
Bəzən qapıların arxasından səslər eşidirəm:
— “Geri dönmə, Dürnisa…”
Kim çağırır? Bilmirəm. Bəlkə də öz içimdəki qaranlıqdır.
Gecələr sükutun ortasında ulduzlara baxıram.
Ama burda göyüzü də yaralı.
Bir parçası həmişə qaranlıq qalır.
Türkçede derim kendime: “Asya’nın gökyüzü mavi, benimki ise paslıdır.”
Küçə, susaraq danışır.
Adımlarımı sayır, nəfəsimi ölçür.
Çox zaman nəfəsim daralır, içimdəki sözlər sanki boğazıma düyünlənir.
“Danış, Dürnisa” — deyir sanki küçə.
Ama mən susuram.
Çünki sözlərim qırıqdır.
Bir gün bu küçədə bir uşaq yox oldu.
Hamı danışdı, amma heç kim həqiqəti bilmədi.
Türkçede bir söz var: “Kayıplar aslında hiç kaybolmaz, sadece susar.”
O uşaq da susdu. Küçənin dərinliyində əbədi olaraq.
Küçənin hər qaranlıq küncündə özümü görürəm.
Hər aynada başqa bir üzüm var.
Bəzən mənə elə gəlir ki, mən çoxdan öldüm.
Sadəcə bu küçə məni buraxmadı.
Dürnisa adını pıçıldayır hər daş, hər yağış damcısı.
Amma mən bu adın içində boğuluram.
Türkçede soruşuram özümə:
— “Ben kimim? Adımla mı yaşıyorum, yoksa sokakla mı?”
Küçə cavab vermir.
Ama mən bilirəm.
Cavab küçənin sükutundadır.
Küçə nəfəs alırdı. Mənimlə birgə.
Sanki torpaq sinəsini genişləndirib içinə məni də çəkirdi.
Adımlarım yavaşladıqca daşların arasından qəribə səslər gəlirdi.
“Qorxma, Dürnisa… burası səninsən.”
Ama korkuyordum.
Türkçede söylenir ya: “Korku insana yol gösterir.”
Benim yolum hep buraya çıkıyordu.
Hangi sokağa girsem, sonunda yine bu küçənin qaranlığına qayıdırdım.
Bir evin pəncərəsi qapalı idi.
O pəncərənin arxasında heç kim yaşamırdı, bunu hamı bilirdi.
Amma hər gecə o pəncərənin arxasından bir qız uşağının gülüşü gəlirdi.
Küçədə hər kəs o səsi eşidirdi, amma heç kim danışmırdı.
Türkçede biz susmaya “görmezden gelmek” deriz.
Bütün mahalle görmezden geldi.
Ben görmədim. Mən eşitdim. Mən inandım.
Bir dəfə dayanıb qulaq asdım o gülüşə.
Ürəyimdə bir şey qopdu.
Çünki o səs mənim uşaqlığım idi.
Sanki içimdən sökülüb, küçəyə atılmışdı.
O an düşündüm: “Bəlkə də mən çoxdan ölmüşəm. Bəlkə küçə mənim qəbrimdir.”
Türkçede kendi kendime fısıldadım:
— “Ben yaşamıyorum, sadece sokak beni tutuyor.”
Qaranlıq divarların arasında addımladım.
Küçə daraldıqca nəfəsim də daraldı.
Bir qapının önündə dayandım. Qapı paslı idi, illərdir açılmamış kimi.
Əlimi uzatdım. Paslı dəmirin soyuqluğu barmaqlarıma keçdi.
Birdən qapının arxasından pıçıldadı bir səs:
— “Dürnisa…”
Dəhşət içində geri çəkildim.
Çünki o səs mənim öz səsim idi.
Türkçede derler ya: “Kendi yankını duymak.”
Ama bu yankı değildi. Bu, gerçek bir çağırıştı.
Qaçmadım. Sanki qaçmaq mənasızdı.
Küçə qaçanı heç vaxt buraxmaz.
Addım-addım qapıya yaxınlaşdım.
Qəlbim sinəmdən çıxmaq istəyirdi.
Və bir daha eşitdim:
— “Geri dönmə, Dürnisa…”
Amma mən artıq dönə bilməzdim.
Çünki mənim yolum yalnız bu küçə idi.
Küçənin qaranlığı mənim taleyim idi.
Türkçede kendi kendime son kez sordum:
— “Ben kimim?”
Sokak, sessizce cevapladı:
“Sen benim kızım oldun, Dürnisa.”