Rusya'dan Türkiye'ye geri dönüyordum. Aldatılmak gerçekten kötü bir hismiş. "Merhaba. Nereye gidiyorsunuz?" yanıma gelen havaalanı personeline döndüm. "Türkiye'ye gidiyorum."
Şaşırmıştı. "Türk müsünüz?" Ne yani beş dakikadır Rusça konuştuğum personel Türk müydü? "Evet. Siz de mi?" Kafa salladı. "Neresindensiniz?" sorusuyla gülümsedim.
"Ben Türküm fakat Türkiye'den değil sadece orada yaşıyorum." Bu sefer şaşırdığını ses çıkararak belirtti. "Hı?" Güldüm. "Pardon. Nerenin Türk'üsünüz?" gerçekten merak ediyor gibiydi.
"Ben Kabartay Türküyüm." personel iyice şaşırmıştı fakat bu sefer Kabartay olmama şaşırmıştı. "Ben de Türkiye Malatya'danım. Bu arada çocuğunuz çok tatlıymış. Kız mı?" Başımla onayladım. "Adı ne peki?"artık gidebilsem
"Beria: Olgunluk ve güzelliğiyle akranlarından üstün olan sevgili, kadın anlamına geliyor." Personel gülümsedi. "Ben artık sizi uçağa yönlendireyim malum uçak beklemez." O sırada anons başladı.
"Değerli Türk yolcularımız, uçağımız beş dakika sonra havalanacak. On iki numaralı kapıya çağrılacaksınız."
Kapıya geldiğimizde teşekkür ettim. Koltuk numaramı aramaya başladım. Numaram 28A idi. Geldiğimde koltuğumun yanında bir kadın vardı. Koltuğumda ise kadının olduğu bariz belli olan bir çocuk vardı.
"Hanımefendi, rica etsem çocuğunuzu koltuğumdan alabilir misiniz?" kadın bana döndü.
"Çok üzgünüm efendim. Çocuk koltuğunu yanlışlıkla geriye doğru kaydırdım. Ben olmadan oturamaz. Rica etsem arkaya oturur musunuz?" Anlayışla karşıladım. "Sıkıntı değil." Kadın teşekkür anlamında gülümsedi.
nkü bu fotoğraf bizim evde çekilmişti. Bunu bizim evde yaşayan herkes bilirdi. Özellikle kız Devin'e ve ona benzeyen çocuğa sarılıyordu. Tabi birde karşısında Yavuzer'in olması daha da şaşırtıcıydı. O yabancı kimseyi eve almazdı.
...
"Asıl sen kimsin de benim ailemin evindesin, yeni hizmetçi falan mı?" Kenara doğru yavaşça ittirdim kızı. Yere düşmüştü. Abartmasındı. Gücümü uygulamamıştım bile.
Salona girdiğimde annem, babam, Yavuzer, Zerak ve
