Sabahın erken saatleriydi. Gözlerimi yavaşça açtım ama güneş henüz tam doğmamıştı. Odaya sızan loş ışık, perdelerin arasından kısıtlı bir şekilde içeri doluyordu. Derin bir nefes aldım, ama ciğerlerimde hafif bir sıkışma vardı. Karanlık... Her zaman tedirgin ederdi beni. Karanlıkla aramda görünmez bir savaş vardı sanki, çocukluğumdan kalan izlerle. Annemle babamın tartıştığı o soğuk geceyi düşündüm, dışarıya atıldığım, yalnız bırakıldığım o anları... Kalbim hafifçe çarpıyordu.
Bugün buluşacağımızı biliyordum. Zack ve Clara… İkisi de bambaşka dünyalardan gibiydi. Zack, enerjisiyle herkesi içine çeken, hiçbir şeyi ciddiye almayan o adam. Clara ise tam tersi, sessiz ama derin, her şeyi gören bir bakışa sahipti. İkisi benim hayatımda garip ama önemli köşelerdi.
Hazırlanırken ellerim hafifçe titredi. Kapalı alan fobim vardı, ama bugün elimden geldiğince bastırmaya çalıştım. Dışarı çıkmak gerekiyordu, onlarla birlikte olmak… Belki biraz olsun rahatlarım diye.
Evden çıktım. Sokaklar sessizdi, sadece birkaç araç geçiyordu uzaktan. Telefonuma baktım, tam buluşma saati yaklaşıyordu. Gözlerimi gökyüzüne kaldırdım; bulutlar hafifçe dağılmıştı, ama güneş hâlâ kendini saklıyordu.