Doğduğun aile kaderin midir yoksa kader mi ailendir. "Every body knows" kulaklığımdan yükselen bu şarkı ne yazık ki ailemin kavga seslerini engellemiyordu.
Ben Lavin. Hayatımın büyük bir kısmında tutunduğum son dala birisi balta vurmuş misali, kontrolümdeki tüm ipler kontrolüm dışına çıkmış ve elimden uçup uzaklara doğru yelken açmıştı.
"Yeter artık bıktım senden " annemin bu yakarışı babam için pek bir şey ifade etmiyordu.
"Siktir et cehenneme kadar yolun var " babamın bu sözünden sonra süratle kapanan kapı sesi artık eskisi gibi beni irkitip yerimden sıçramama neden olmuyordu.
Onları ölesine seviyor deildim ama onlardan nefret de etmiyordum. Çünkü böyle bir hakkı kendimde bulmuyordum. Onlar benim gerçek annem ve babam deildiler. Beni yedi yaşındayken bıraktıkları şu lanet çocuk yurdundan beş yıl sonra yani ben on iki yaşındayken çekip aldılar.
Yurttan nefret ediyordum ama kavga ettikleri bu gecelerde bazen yurdu bile özlediğim olmuyor deildi.
Şuan on yedi yaşındaydım. Bundan on yıl önce yani yedi yaşındayken öz annem ve babamın bir yangında yükselen alevler içinde yandıklarına şaitlik etmek zorunda kalmıştım. Elimden hiç bir şey gelmemişti o gece. İtfaiyeci amcalar bile kurtaramamıştı onları. Ben ne yapabilirim ki.
O gecenin sabahı hayatta olan hiç bir yakınım olmadığı için yurda bırakılmıştım.
Yurdun kapısına ilk defa adım attığım o günden beri sürekli ağlayıp ölen ailemin yasını tutmuştum.
Onları özlediğim zaman onlar yanımdaymış gibi hayal kurup kendi kendime konuşurdum.
Bu durum bir kaç yıl devam edince bir yurt çalışanı bir şeyler olduğunu fark etmişti. On yaşıma bastığımda şizofreni teşhisi konulmuştu bana. O zamanlar bana şizofreni hastasısın dediklerinde grip gibi bir şey sanıp
"Ben hasta falan deilim buğazım ağrımıyor, öksürmüyorum da" diyip saatlerce ağladığım zamanlar dün gibi aklımda.
Belki ilk yurda bıraktıklarında hasta deildim. Yavaş yavaş ilerlemişti hastalığım. Ailem beni evlat edindiklerinde on iki yaşındaydım. Hem hastalığım ilerlemişti hem de ergenliğe girmiştim. Kim ergen bir hastayı evlat edinmek isterdi ki ?
Onlar istemişti işte. Bdni o cehennemden kurtarmışlardı. Onlara tüm haklarım helaldi.
On yedi yaşıma geldiğimde hastalığım iyice ilerlemişti eskiden sadece ailemi görüyordum ama şimdi bir çok şey görüyordum diğer insanların göremediği.
Ailem eskisi kadar sık gelmiyordu. Artık ya çok mutsuzsam ya da sadece gelmek için. Sadece gelmek için olan kısmı da çok azdı. Onların aksine benim hep yanımda olan hiç bir zaman yanımdan ayrılmayan birisi de vardı tabi.
Sam. Sam benim hayali arkadaşımdı. Son üç yıldır sürekli yanımdaydı. Onu çok seviyodum.
Biraz önce tutunduğum son dalın baltalandığını söylemiştim ama bunun yanlış olduğunu şimdi fark ediyordum. Tutunduğum son dal Sam' dı.
Kafamı çevirip ona baktım. Yine yanımdaydı. Onunla biraz götle don gibiydik ama bundan şikayetçi deildim.
Onunla geçirdiğim her saniye her dakika her saat benim için fazlasıyla değerliydi.
Gözlerinin içine baktım. Çok güzel gözleri vardı benim gözlerim bir ormanı andırıyordu. Onunkiler ise buzu. Gözlerine iyice odaklandım ve en içten gülümsememi sundum. O da en içten gülümsemesiyle karşılık verdi.
İlk bölümün sonuna geldiniz ballarım. Okuduğunuz için teşekkür ederim. Allah'a emanet olun. Sizi seviyorum öptümm. 🫀
💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖 💖
