Kapı yavaşça açıldı.
İçerisi yine beklediğim gibi değildi.
Ne oda vardı… ne duvar… ne de zemin.
Sadece siyah bir ekran gibi boşluk.
Sanki içine bakınca dünya kapanıyordu.
Bir adım attım.
Ve o anda her şey titreşti.
Ekranın ortasında bir şey belirdi.
Önce bulanık…
Sonra net.
N O R A
Yazı yanıp sönüyordu.
Gidip geliyordu.
Bir var… bir yok…
Kafamın içinde yankılanıyordu sanki.
“Nora… Nora… Nora…”
“Bu ne ya…” dedim.
Ama sesim bile ekrana karıştı.
Bir anda ekran kırıldı.
VE…
GÖZLERİM AÇILDI.
Sınıftaydım.
Masamdaydım.
Kalbim deli gibi atıyordu.
Her şey normaldi.
Tahtada yazılar… insanlar… Mira yanımda…
Mira bana baktı.
“İyi misin Liora? Bir anda donup kaldın.”
Elim titredi.
“Ben… ben…”
Ne gördüğümü hatırlamaya çalıştım ama her şey su gibi akıp gidiyordu.
Sadece tek kelime kalmıştı aklımda:
Nora
Bir anda ayağa fırladım.
“Mira… Dami… Laven… Yuna… ARKA BAHÇEYE HIZLI.”
Mira gözlerini kocaman açtı.
“Ne oluyor Liora?”
“ANLATIRIM! HIZLI OLUN!”
Daimen bile ciddileşti.
“Tamam gidiyoruz.”
Okulun arka bahçesine çıktık.
Rüzgar vardı ama garipti… sanki rüzgar bile acele ediyordu.
Hepsi bana baktı.
“Ne oldu?” dedi Yuna.
Bir saniye sustum.
Sonra
“Çocuklar galiba brn çok buyuk birseyin icine dustum"
Bir sessizlik oldu.
Mira kaşlarını çattı.
“anlat ne olursa olsun yanindayiz”
Laven
“Yine mi bir saçmalık içine düştük?”
Daimen etrafa baktı.
“ne yin icine dustun tam olarak”
Yuna yumruğunu sıktı.
“Ben fal batkiralim demistim onceden anlardik.”
Tam o anda…
okulun ışıkları bir saniyeliğine söndü.
Sonra geri geldi.
Ama bahçe değişmişti.
Duvarlar daha yakındı.
Gökyüzü griydi.
Ve yerde… bir şey yazıyordu.
NORA UYANIYOR
Mira bir adım geri attı.
“Bu… bu ne demek?”
Ve o anda Liora’nın kulağında bir fısıltı duyuldu:
“Seni geri çağırıyorum…”
Liora dondu.
“Duydunuz mu?”
Herkes baktı.
“Ne duyduk?” dedi Laven.
Ama Liora artık onları dinlemiyordu.
Çünkü gözünün önünde…
100 Yilda bir olan olay gerceklesiyordu