Ve bir anda…
karanlık daha da koyulaştı.
Sanki oda nefes alıyordu. Duvarlar yok gibiydi ama aynı zamanda her yer üstüme kapanıyordu. Sandalyeye bağlandığımı daha net hissettim, bileklerim acıyordu.
“...ne oluyor lan…” diye fısıldadım.
Tam o anda ışık bir saniyeliğine çaktı.
VE ONU GÖRDÜM.
Yeşil saçlı kız.
Bu sefer rüya gibi değildi. Çok gerçekti. Gözleri direkt içime bakıyordu, sanki kafamın içini okuyor gibiydi. O hafif gülümsemesi yine vardı ama bu sefer daha soğuktu.
Bana yaklaştı.
Ayak sesleri yoktu.
Bu daha da korkunçtu.
“Sen…” dedim titreyerek, “sen kimsin ya?”
Kız başını yana eğdi, sanki sorum çok basitti.
“Ben… senin unuttuğun şeyim.”
Bir an beynim durdu.
“Ne demek o?”
Tam konuşacak gibi oldu… ama sustu. Bir anda arkasında siyah bir gölge hareket etti. O gölge sanki odanın kendisiydi.
Kız bir adım daha yaklaştı.
“Liora… sen sandığın kişi değilsin.”
Kalbim deli gibi atmaya başladı.
“Beni bırak ya! Ben normal biriyim, okulum var, arkadaşlarım var!”
O an kız güldü.
Ama bu bildiğin normal bir gülüş değildi… sanki biri içimdeki korkuyu çekip dışarı atıyordu.
“Arkadaşların mı?” dedi. “Onlar bile seni tam görmüyor.”
Bir anda gözüm karardı.
Ve sahne değişti.
Bu sefer okuldaydım.
Ama HER ŞEY tersiydi.
Koridorlar uzuyordu, duvarlar nefes alıyordu, Mira bana bakıyordu ama yüzü yoktu.
Daimen bana sesleniyordu ama sesi yankılanıp geri geliyordu.
“Liora… Liora… Liora…”
Sonra Laven geldi.
Ama o da farklıydı.
Gözleri tamamen siyah olmuştu.
“Sen buraya ait değilsin.”
“LAN NE DEMEK AİT DEĞİLİM?!”
Bağırdım ama sesim çıkmadı.
Sanki boğazım yoktu.
Ve tam o anda Yuna geldi.
Ama bu sefer sinirli değil… korkmuştu.
“Kaç Liora…” dedi.
“Kaç çünkü O seni buldu.”
“Kim o?!”
Yuna tam cevap verecekti ki…
HER ŞEY DURDU.
Koridor, insanlar, sesler…
Sanki dünya pause’a alınmış gibi.
Ve arkadan bir fısıltı geldi.
çok yakından.
“Beni arıyorsun ya…”
Donakaldım.
O yeşil gözlü kız… tam arkamdaydı.
“Şimdi sıra sende.”
Ve parmağını alnıma koydu.
Bir anda her şey beyaza patladı.
GÖZLERİMİ AÇTIM.
Ama bu sefer oda yoktu.
Okul yoktu.
Arkadaşlar yoktu.
Sadece ben vardım.
Ve önümde bir kapı.
Üzerinde tek bir yazı:
“GERÇEK BURADA BAŞLAR”
Ve kapı… yavaşça açılmaya başladı