Herkesin sevdiği ve sevmediği şeylere sınırları vardır. Kimisi güneşi sever, kimisi yağmuru. Kimisi dışarı çıkıp hava almayı sever, kimisi evde tıkılıp kalmayı. Kimisi tatlıyı, kimisi acıyı.. Bunun gibi bı çok şeyi sevme sınırları vardır insanların...
Ben yağmuru sevmem. Çünkü henüz 12 yaşındayken yağmurun altında babam tarafından öldüresiye dövüldüm...
Ben evde tıkılıp kalmayı sevmem çünkü henüz 14 yaşındayken abimin arkadaşı tarafından taciz edildim...
Ben renkleri sevmem çünkü o renklerin hepsi ben 8 yaşındayken bana zehir oldu...
Ben tatlı sevmem çünkü benim için yazılan bu acı hayatın içinde tatlı sevmek zoruma giderdi...
Herşey o sabah tek bir sesle gerçekleşti.
Babam yapmıştı... Ben aşağı indiğimde yemyeşil çimlerin rengini kırmızı almıştı...
Annemin yardım çığlıkları, babamın anneme sıktığı silahın sesi, ve bütün komşuların bağırarak bahçemize girmesi...
Silahın sesiyle uyanıp cama çıkmıştım. Annemin kanlı bedenine bakıyordum. Nefes almıyordu...
Gözüm babama kaydı. Elinde silah vardı... Sol eli boştu silahı sağ elinde tutuyordu. Boşta kalan eliyle beni çağırıyordu.. Tereddütle aşağı indim. Babam sağ elindeki silahı küçük ellerime yerleştirdi. Ben silaha bakarken koşarak arka bahçeye girdi. Komşularda babamı yakalamak için peşinden gitti. Bir kaç teyze gelmişti yanıma. Bişeyler söylemişlerdi sonra bayılmıştım...
Siren sesleri duydum. Başımı kaldırdım. Ambulansın içinden inen adamlar sedyeyi çıkarıp annemi aldılar...
Başımı bana doğru yaklaşan polise çevirdim.
Bana sorular sordu. Hepsine sessiz kaldım. Babam annemi öldürdü diyemezdim... Babama İhanet edemezdim... Gözlerimi annemin cansız bedeninden alamıyordum. Kıpırdamıyordu ama bana sesleniyordu... Rüya diyordu... Sedyeden çevirdim bakışlarımı, etrafımda gezdirdim.
"Nerdesin anne?" Dedim çatallaşan sesimle. "Nerdesin?..."
O gecem karakolda geçmişti. kalabalık, insanların bağırışları,ve sürekli yanıma gelip benimle konuşan polisler...
Ertesi sabah abim gelmişti karakola. Yanına gittim ve sarıldım ona. Oda bana sarıldı. "Ne oldu Rüya?" Sustum...
Nasıl anlatabilirdim ki küçük bir kızken babamın annemi öldürdüğünü?.
"Anlat abicim." Ağlamaya başladım...
Anlatamıyordum...
Anlatamazdım...
Anlatamadım...
En kötüsü buydu. Anlatmamıştım. Bir beden toprağa gömülürken diğer bedenin serbest kalmasına sebep oldum. Kendimden nefret ettim o an...
Kendimi kötü hissetmemek için anlatmamıştım. Tam bir aptaldım. Annemi düşündükçe gözlerim doluyor ve utanıyordum. 8 yaşındaki anksiyetem yüzünden anlatamamıştım...
Abim beni eve götürmüştü. Gece yatağıma yatırıp "iyi geceler güzelim." Demişti.
"Abi. Benimle uyur musun babam gelip benide öldürürse..."demiştim abime. Korkmuştum. Babam annem gibi bizide öldürebilirdi...
"Rüya babam buraya gelmeyecek korkma abicim." Hayır. Gelirdi babam beni almak için gelirdi.
"Lütfen..." Yalvardım abime. Yanımda kalması gerekiyordu. korkuyordum...
"Tamam geliyorum bekle." Dedi anlayışlı bir sesle.
O gece abimele uyumuştum. Ve sonraki gecelerde öyle.
***
Annemin ölümünden 1 ay geçmişti. Babam bulunamamıştı. Abim çok uğraştı ama uğraşları boşunaydı.
Kapı sertçe vurulmaya başlayınca abime dönüp "Abi..." Dediğimi hatırlıyorum. Korkudan abime hiç birşey diyememiştim.
"Korkma güzelim birşey yok." Ayağa kalktı ve kapıya yöneldi. Bişey vardı. Emindim.
Kapıyı açtı ve...
Babam...
Abim teklemeden babama tokat attı. Ellerini arkada birleştirmişti.
Korkarak onları izlediğim sırada.
"Rüya çekemeceden halatlari getir." Dedi abim Koşarak çekmecenin yanına gittim çekmeceyi açıp kalın ipi aldım ve abimin eline uzattım.
Abim babamın ayaklarını ve bileklerini bağlayıp polisleri aramıştı. Polisler gelene kadar babama çok kızmıştı. Onu dövmüştü...
8 yaşındaydım henüz...
8 yaşındaki bir çocuk için bunlar çok ağırdı...
Babamı parmaklıkların arasına atmışlardı o gün polisler.
Ama 2 hafta. Sadece 2 hafta...
Babamın hapisten çıkmasına
yetmişti ama benim annemi unutmama yetmemişti 2 hafta...
Ne kadar mümkünse
***