Bölüm 1

Sıkıcı bir izin gününün pencereden giren güneş ışığıyla uyanmıştı Duru. Gözlerini araladı ve derin bir nefes aldı. Bugün bu sıkıcı günde ne yapsam diye düşünürken telefonu çalmaya başladı. Ekranda "Annem" yazıyordu. Meltem yine her zamanki gibi sabah arıyordu.Duru telefonu açtı.“Günaydın, kızım!” dedi Meltem neşeyle.Duru, uykulu bir sesle cevap verdi: “Günaydın, anne...” Yüzünde ne bir mutluluk ne de şaşkınlık vardı. Bu sabah araması alışıldık bir rutindi.Meltem hemen sordu: “Daha kahvaltı yapmadın mı?”Duru, kısaca yanıtladı: “Hayır.”Meltem, mutlu bir şekilde: “Bugün ne yapacaksın? İşin yoksa seninle anne-kız alışverişe çıkalım mı?” dedi.Duru, bir yandan bu teklife içten içe sevinmişti, ama bir yandan da battaniyesine sarılıp telefona bakarak günü tembelce geçirmek istiyordu. Soğuk bir sesle: “Emin değilim... Bu planı haftaya ayarlasak olur mu? Bugün hiç enerjim yok, anne.”Meltem, Duru’nun moralini anlamıştı. Nazik bir ses tonuyla: “Tamam, sorun değil. Haftaya yaparız o zaman.” dedi.O sırada arkadan Serkan’ın sesi duyuldu: “Meltem! Beyaz gömleğimi nereye koydun?!”Meltem sabırsızca: “Nereye koyduysan oradadır!” diye seslenip Duru’ya döndü: “Kızım, benim kapatmam lazım. Görüşürüz.”Duru kısa ve hızlıca cevap verdi: “Tamam, anne, görüşürüz.”Telefonu kapattı ve enerjisiz bir şekilde mutfağa gitti. Bir kase alıp içine mısır gevreği ve süt koydu. Yavaşça kaşığını karıştırırken gözleri bilgisayar ekranına kaydı. Karşısındaki dosya, üzerinde çalıştığı cinayet davasına aitti. Dava oldukça karmaşıktı, ama Duru işin içinde bir mafyanın parmağı olduğuna emindi. Ne var ki elinde somut bir delil yoktu.Cinayete kurban giden kişi, 1.75 boylarında, siyah saçlı, 75-80 kilo civarında orta yaşlı bir adamdı. Cinayet ormanda işlenmişti ve her detay kafa karıştırıcıydı.Bir anda telefonu çalmaya başladı. Duru, o sesi duyunca içini bir sıkıntı kapladı. Sıkılmış bir ifadeyle telefonu açtı.“Efendim, Ege?” dedi.Ege’nin sesi heyecanlı ve gürdü: “Öldürülen adamın yanındaki silahta parmak izi bulduk!”Duru’nun gözleri parladı: “Hemen geliyorum!”Hızla odasına koştu, üstüne sade bir kombin geçirip ceketini aldı ve kapıyı çarpıp çıktı. Kısa sürede Emniyet Müdürlüğü’ne vardı. İçeri girip doğruca Ege’nin yanına koştu. Telaşla: “Kimmiş?!” diye sordu.Ege, gözleri parlayan bir ifadeyle: “İçeriye getirdik.” dedi.Duru, derin bir nefes alıp sorgu odasının kapısını açtı. Karşısında Alp duruyordu. Sinirli ve çaresiz bir bakışla Duru’ya bakıyordu; aynı zamanda haksızlığa uğramış gibi…Duru kısa bir an duraksadı. Bu bakışları tanıyordu, ama bu dava düşündüğünden daha karmaşık olabilirdi.