İyi okumalar🫶
Sabah kuş cıvıltılarıyla uyandım demek isterdim ama bağırış sesleri ile uyandım hemen yatağım dan kalkıp dolabıma doğru yöneldim oradan sade ayak bileğime gelen elbisemi alıp hemen üzerime giydim
Koşar adımlarla aşağıya indiğimde kesinlikle
böyle bir manzara beklemiyordum karşımda sevdiğim adam abimin kafasına silâhı dayamış ve yanında en yakın arkadaşım afra ağlayarak abisi Devrana yalvarıyor annem ise bir kenarda dizlerine vurarak ağıt yakıyordu
babam ise bir kenarda telefon görüşmesi yapıyordu Devranın bağırması ile yerimden irkildim "ben sana demedim mi iki sene daha bekle diye sadece iki sene bekleyecektin LAN"
ne abim afrayı mı kaçır mıştı bu sözleri duyduğum an gözlerim dolmaya başla mıştı bile
Beni şok eden diğer kısım ise afra'nın "BEN HAMİLEYİM" diye bağırmasıy dı Devranın omuzları nın çöktüğü ne an ve an şahit olmuştum "Ne" dudakları'nın arasından kelimeler fısıltı gibi döküldü "Nasıl yaparsın sen bunu afra sen bizi annemi babamı hiçmi düşünmedin afra" Devranın bunu söylemesi ile afra daha fazla ağlamaya başlamıştı "özür dilerim abi özür dilerim" diyerek omuzları sarsıla sarsıla ağlıyor idi bu olaya daha fazla seyirci kalamayacağı mı anladığım da koşarak afra nın yanına koştum "afra kalk bak hamilesin sana ve bebeğine birşey olacak" diyerek afrayı ayağı ya kaldırdım.
Onu kaldırdı ğım da annemin yanına sedire doğru götürdüm onu Oturtduğum da mutfağıya doğru koştum hemen bir bardağa su doldurduğum da dışarıya doğru hızlı adımlar ile yürümeye başladım dışarıya çıktığımda su bardağını afra ya uzattığım da titreyen elleri ile bardağı alıp yavaşca suyu içmeye başladı
İçeriye Devra nın babası azad amca girdi
Ve girdiği gibi ise Devra nın abime doğrulttu ğu silâhı gördü
Yavaş adımlar ile ilerleyerek Devra nın yanın da durdu ve "Devran bırak şu silâhı elinden bir kaza çıkacak oğul" dedi ama Devran onu dinlemek yerine kendi bildiğini okumaya devam etti "Bırak baba o soysuzun cezasını ben keseceğim" dediğinde nerdeyse kalbim ağzımda atıyordu ama Devra nın silâhı indirmesine sağlayan sözler ile yavaşça silâhı yere indirdi
"DEVRAN SEN KENDİ YEĞENİNİN BABASIZ BÜYÜMESİNİ Mİ İSTİYORSUN" Devran bu sözleri duyduğu gibi sinirle konağın kapısını sertçe çarparak dışarı doğru çıktı konağın kapısını öyle bir çarp mıştıki yer yerinden sarsıldı sanki
Azad amca Afra nın yanına doğru ilerleyerek "Bundan sonra benim senin gibi bir kızım yok" Afra kırgın gözler ile babasına bakarak "baba" Dedi ama Mustafa amca ellini kaldırarak onu susturdu "Yeter bizi bu kadar rezil ettiğin senin evin bundan sonra burası" Diyip arkasını döndüğü gibi konaktan çıktı
Yavaş adımlarla abimin yanına ulaştığımda kırgın ve bir o kadarda soğuk bir ses ile "abi sen nasıl yaparsın böyle bir şeyi" dedim ama abim utancından dolayı gözlerini yumdu ve yere bakmaya devam etti "özür dilerim abim özür dilerim" Diyerek bana baktı ama O'nun bu son pişmanlığı zamanı geri alamazdı
Oda biliyordu sadece iki seçenek olduğunu ya Berdel olacak idi yada ölüm abimde biliyordu ki berdel olacaktı çünkü Afra hamile idi ben Devran ile böyle evlenmek istemiyor dum
Masallardaki gibi yada kitaplarda olduğu gibi bir aşk istiyordum ama bu saatten sonra böyle bir şey yaşar mıydım orasını bilmiyordum ama bu kadarını da beklemiyordum ama nederler bilirsiniz kader
ama şöyle bir şey vardıki ben bu kadere karşı gelecektim ve evde ağlayarak Devranı beklemek yerine aşkım için savaşıp o sevgiyi hakedicektim daha kimse beni tanımamıştı Meraba ben mizgin şadaoğlu ve aşkım için savaşarak galip gelecek olan kadındım.