Yanlızlık bazen bir insanın en büyük zaafı olabiliyordu. Yanlızlık benim zaafımdı.
Kimsesizdim. Hiçliktim. Taki onla onla tanışana kadar. Ateş.
Ayaklarımın altında yatan sesizlik içten içe ruhumu öldürüyordu. Öldürdüğüm insanlar bende ağırlık yapmıyordu. Öldürdüğüm insanlar benden ruhumu almaya çalışıyorlardı.
~
Yaşamadığım duyguları sana yaşatacağım demek ruhumda ve küçüklüğümde büyümeyen kız çocuğuna umut olmuştu.
Ben hala o kız çocuğuydum. Yanlız ve çaresiz.
Bir insanın ölümü ve acı çığlıkları bir insana keyifli gelebilir miydi?
Toprak elinde bir ağaç budama aletleriyle geldiğinde "onlar ne için?"
"Çam ağacı kesmeye gidiyoruz ormana ve sende geliyorsun. Kalın giyin zatüre olma kar fırtınası var dışarda resmen." Tamam anlamıyla kafamı salladım. Yukarı çıkıp üstümü giyinmeye başladım. Üstüme kalın siyah bir kazak altıma da kalın bir kot giymiştim.
Aşağı indiğimde kapının önünde beni bekliyorlardı. Hızlıca kabanımı giyindim ve arabaya bindik.
Yarım saat sonra varmıştık. Arabadan indiğimde uzun botların karın içine saplandı.
Ayağımı kaldırmaya çalıştığım da çıkaramadım " Ateş." Kafasını çevirip halimi görünce gülmeye başladı. "Ne gülüyorsun ya kara saplandım resmen. Gel de yardım et."
Yanıma gelip elini elime uzattı. Elini tuttuğum da beni kendine çekti. Ona yaslandığım da elleri belim deydi. " Ya alt tarafı yardım istedim sende her şeyden yararlanıyorsun."
Sırıttığına sıkıca sarılıp kendiyle birlikte beni yere düşürdü. Üstüne düştüğüm de " Ateş napıyorsun ? Dondum ya." Ellerini belime koyup beni biraz daha kendine yasladı.
" Ya beni rahat bırak sana." Ellerini tutup belimden çektiğim de üstünden kalktım.
"E ben kaldım burda beni kaldırmıyacak mısın?"
"Sen kal orda belki biraz donarsın da aklın başına gelir." Toprağın olduğu yere gittiğimde ağaçlara bakıyorlardı. Arkadan Ateşin Sedef diye bağırmalarını umursamadım.
Toprak yanıma baktığında"Ateş nerde?"
"Yerde yatıyor kendisi biraz donmak istemiş de." Toprak gözlerini kocaman açıp" Sedef çok fenasın adamı kaldırmadın mı?" Kafamı sallayıp ağaçlara baktım.
Toprak arkamdan Ateşin yanına gitti.
"Sedef sence bu nasıl?" Dedi Giray.
"Güzel ama ağacı nereye koyacağız?"
"Salondaki orta boşluğa cam kenarına."
" O zaman bu biraz küçük kalır bence."
Kafasını sallayıp başka ağaçlara baktı.
"Pırıltı." Ateşin sesi arkadan geldiğinde ona baktım.
Kollarımı önüme dolayıp arkamı döndüm.
Belimde eller hissedince arkamdan Ateşin sarıldığını anladım. Kulağıma eğilip " küstün mü?"
" Çocuk muyum ben ne küsücem."
Daha sıkı sarıldığında arkadan dirseğimle sertçe vurdum. Bunu beklemediği için geriye sendelenip eliyle vurduğum yeri tuttu.
Giray yanımıza gelip "Abi ne oldu?"
"Bir şey yok." Bana dönüp "Elin biraz ağırmış." Ağızından sesli bir inleme koptu.
Gözlerimi devirip Toprağın yanına gittim. Elimle kar aldığımda yuvarlayıp ona fırlattım.
Arkasını dönünce yerden kar alıp bana fırlattı.
Kar topu karnıma geldiğinde elimle sen öldün diyip ağacın arkasına geçtim. Bir sürü kar topu yapıp ona atmaya başladım. Artık dayanamıyınca " Yeter ya bir daha atmayacağım vallaha söz." Diyip Ateşin arkasına saklandı. " Bu seninki beni öldürücek. Bir şey yap." Diye bağırdığın da tekrar kaçmaya başladı.
Son kar topunu da kafasına yiyince yere yapıştı.
Barkın gelip Toprağı kaldırdığın da "Yenge şu çocuğa hiç acımıyor musun ya daha çocuk bu."
Dediğinde gülmeye başladım.
Devam edecek...
Buraya kadar gelmişken bir beğeni ve yorum alırımmm 💙🖤
Emek vererek yazıyorum lütfen destek olur musun 🖤🕯️
