Bölüm 1

Deniz, arabasının direksiyonunu sıkıca kavrıyordu. Yağmur silecekleri dövüyor, farlar sisin içinde kayboluyordu. Yorgundu, ama uyumaya cesaret edemezdi. İçinde bir ses sürekli kulağını tırmalıyordu:“Elif hâlâ yaşıyor. Eğer ben gitmezsem onu bulamayacağım.”Üç haftadır kız kardeşi Elif kayıptı. Polis, kasaba halkı, gönüllüler… hepsi aramış ama sonuç alamamıştı. Geride yalnızca Elif’in defteri kalmıştı. Defterin son sayfalarında şu kelimeler vardı:“Evin gölgesi bana dokundu. Aynadaki kadın bana gülümsedi. Burada kalmamı istiyor.”Kasabanın muhtarı, Deniz’e gitmemesi için yalvarmıştı.“Oraya kim girerse bir daha eskisi gibi çıkmaz,” demişti, “o ev bizim lanetimizdir.”Ama Deniz’in gözünde korkudan çok öfke vardı. Elif onun tek ailesiydi. O evin karanlığı ne kadar derinse, Deniz o kadar kararlıydı.