Lina’nın çıplak ayakları nemli toprağa basarken ormanın sessizliği kulaklarında çınlıyordu. Mira, önde sessizce ilerliyordu; gri pelerini sisin içinde dalgalanıyor, ay ışığı saçlarını solgun bir ışıkla parlatıyordu. Ormanın kokusu değişikti – toprak, yosun ve eski kitap sayfaları gibi.Kolyesi, göğsünde hafifçe titreşiyordu. Lina fark etmeden elini onun üzerine koydu.“Bu yol güvenli mi?” diye sordu Lina.“Hayır,” dedi Mira. “Ama başka seçeneğin yok.”
Kısa bir yürüyüşün ardından bir açıklığa vardılar. Ağaçlar geriye çekilmiş gibiydi, zeminde taşlarla yapılmış spiral desenli bir yol uzanıyordu. Yer yer çatlamıştı ama belli ki eski ve kutsal bir yerdi.“Burası neden farklı?”“Burası ‘Sis Yolu’,” dedi Mira. “Orman, buraya herkesin girmesine izin vermez. Ama senin kolyen… seni tanıyor.”Lina tam bir şey söyleyecekken taşların üzerindeki desenler ışıldamaya başladı. Ayaklarının altındaki zemin hafifçe titredi. Derinlerden bir mırıltı duyuldu – bir ses değil, sanki ormanın kalbi atıyordu.“Neler oluyor?”“Orman seni kabul ediyor. Ama bu sadece başlangıç.”
Yol ilerledikçe sis yoğunlaştı. Zaman kavramı bozulmuş gibiydi. Kuş sesi yoktu. Rüzgâr yoktu. Sadece fısıltılar ve yankılanan adımlar.Birden Mira durdu.“Buradan sonra yalnız gideceksin,” dedi.“Ne? Hayır! Beni sen getirdin.”“Bu bir sınav, Lina. Her çocuk buraya kendiyle yürür. Kim olduğunu öğrenmek için.”Lina, arkasına baktı. Mira çoktan sisin içinde kaybolmuştu. Yalnızdı – ama bu yalnızlık, fiziksel değilmiş gibi hissettirdi. Sanki ormanın kendisi ona bakıyor, onu tartıyordu.
İlerledikçe yol daraldı. Sis içinden bir kapı belirdi. Ağaç köklerinden ve taşlardan oluşmuştu. Üzerinde tanımadığı bir alfabe vardı. Lina elini uzattığında yazılar parladı. Kolyedeki taş aynı anda ışıldadı. Kapı hafifçe aralandı ve içeriden yankılı bir kadın sesi duyuldu:“Kimin kanı seni buraya taşıdı, çocuk?”Lina derin bir nefes aldı.“Annemin.”“Adı neydi?”“Sena.”Kısa bir sessizlik. Sonra kapı tamamen açıldı. İçerisi zifiri karanlıktı. Lina adım attığında göz kamaştırıcı bir ışıkla doldu. Karşısında annesinin gençlik fotoğrafındaki hali belirdi. Hareket etmiyordu – sadece bir görüntüydü. Ama gözlerinden yaş süzüldü.“Beni arıyorsan, önce kendini bul,” dedi görüntü.
O sırada, Sis Yolu’nun dışında, ormanın derinlerinde yaşlı bir adam eski bir kitaba bakıyordu. Bay Kuro. Elini sayfaya koydu, gözlüklerini düzeltti. “Uyandırıcı… ortaya çıktı.”