Sislerin Ardındaki Ev

“Bu evde geceler bitmiyor… çünkü karanlık seni seçti.” Elif, taşındığı eski evin sadece duvarlardan ibaret olmadığını ilk gece anladı. Gölgeler onu izliyordu. Fısıltılar adını biliyordu. Ve kapılar… sanki bir şeyi içeri değil, onu içeri çağırıyordu. Geçmişin gömülmüş sırları, kayıp odalar, kendi iradesi olan bir ev ve her gece biraz daha yaklaşan bir karanlık… Elif, bu evde sadece korkularıyla değil, kendi kaderiyle de yüzleşmek zorunda. Her bölümde daha da derine inen bir labirent, her fısıltıda saklanan bir ipucu ve her gecede yeniden başlayan bir kabus. Bu hikâye bir evin değil, gecenin ruhunun hikâyesi. Ve sen… Evet, sen okur… Elif’in bu karanlığı tek başına aşmasına izin verecek misin, yoksa kapı aralandığında içeri ilk adım atan sen mi olacaksın? “Sonsuz Gece’ye hoş geldin. Burada ışık, sadece karanlığın izin verdiği kadar yanar.”