Bölüm 1

Paris, Şafak Vakti Paris henüz uyanmamıştır. Seine Nehri’nin üzerini gri bir sis örtmüştür. Uzakta Notre-Dame’in silueti, solgun sabah ışığında hayal gibi durur. Nehirde bir polis teknesi süzülür. Motor sesi sessizliği yırtar.Julien (genç polis, telsizden):“Müfettiş Marceau, ceset burada. Nehir kenarında, Pont Neuf yakınında bulduk. Adli tıp yolda.”Élodie Marceau (soğukkanlı, zeki, kırklı yaşlarda):“Siz dokunmadınız, değil mi Julien?”Julien:“Hayır, efendim. Sadece alanı çevirdik. Ama... bu farklı. Cesedin üzerinde bir şey var.”Élodie:“Bir şey mi?”Julien (yutkunur):“Bir işaret. Göğsüne kazınmış gibi…”Élodie paltosunu sıkıca kapatır, sigarasını yere atıp çizmeleriyle ezer. Sis arasından nehir kıyısına yürür.Bir erkek cesedi suyun kenarına vurmuştur. Üzerinde yıpranmış bir takım elbise vardır. Göğsüne bıçakla oyulmuş bir sembol: yarım daire içinde bir göz.Camille (adli tıp uzmanı):“Yaklaşık on iki saat önce ölmüş. Suda bir süre kalmış ama ölüm nedeni boğulma değil. Göğüsteki kesik sonrası kan kaybı.”Élodie:“Sembol... Bu rastgele değil.”Julien:“Bir tarikat işi olabilir mi sizce?”Élodie (yakından inceler):“Hayır. Bu, bir imza. Cinayet değil, mesaj.”Camille:“Cebinden bir şey çıktı. Islanmış ama okunuyor.”Camille, plastik bir torbanın içinden küçük bir not çıkarır. Notta şu yazar:“Gerçek, suyun altındadır.”Julien (şaşkın):“Bu da ne demek oluyor?”Élodie (düşünceli):“Bu cümleyi daha önce duymuştum…”Kamera Élodie’nin yüzüne yaklaşır. Uzak bir geçmişin yankısı gibi bir ses duyulur.— “Gerçek, suyun altındadır, Élodie... bazen bakmak bile boğar insanı.”Bir saat sonra, Paris Emniyet Müdürlüğü’nün tarihi binasında. Duvarda eski vakaların dosyaları. Élodie’nin ofisi sade ama düzenli. Pencere kenarında yağmur başlamıştır.Julien:“Kurbandan kimlik çıktı mı?”Élodie:“Henüz değil. Parmak izi eşleşmesini bekliyoruz. Ama... şu sembol tanıdık.”Masadan bir dosya çıkarır. Üzerinde yazılı: Dosya No: 2014–M–17.Julien:“Bu da ne?”Élodie:“On bir yıl önceki bir dava. Aynı sembol, aynı kesik... ama fail hiç yakalanmadı.”Julien:“Yani bu... o katil mi?”Élodie:“Ya o, ya da biri bizi geçmişe çağırıyor.”Élodie dosyanın içinden eski bir fotoğraf çıkarır: o zamanlar genç bir polis olan kendisi ve bir adam. Adamın yüzü karanlıkta silik kalmıştır.Camille cesedi incelerken Élodie camın arkasında sigara yakar. Loş ışık, metalik yankılar, steril bir koku.Camille:“Enteresan... Bıçağın açısı profesyonel. Ne kalp ne akciğer. Direkt atardamar. Hızlı ölüm. Soğukkanlı bir iş.”Élodie:“Cinayet değil, mesaj demiştim. Kurban kim?”Camille:“Kimliği belli oldu. Paul Garnier. Eski gazeteci. Üç yıl önce ortadan kaybolmuş.”Julien:“Gazeteci mi? Ne araştırıyormuş?”Camille:“Bir dosya... 2014 yılında kapanan bir cinayet soruşturması hakkında.”Élodie’nin yüzü donar.Élodie (soğuk bir tonda):“O dosya… benim ilk vakamdı.”Gece çökmüştür. Aynı köprü. Sis geri dönmüştür. Élodie yalnız başına nehrin kenarına gelir. Elinde o not.Élodie (kendi kendine):“Gerçek, suyun altındadır...”Bir anda bir ses yankılanır. Kadın irkilir.Gizemli Ses (karanlıktan):“Suda değil, Élodie... kalbinde aramalısın.”Élodie silahını çeker, etrafına bakar. Kimse yok. Sadece suyun yüzeyinde bir ışık yansır — yarım daire şeklinde.Élodie (fısıldayarak):“Kimsin sen?”Bir anlık rüzgâr, sisin arasında bir gölge belirir. Sonra kaybolur.Telsiz cızırtısı: Julien’in sesi gelir.Julien (telsizden):“Müfettiş? Neredesiniz? Yeni bir mesaj bulduk.”Élodie:“Ne mesajı?”Julien:“Tıpkı ilki gibi... ama bu defa size yazılmış.”Kamera Élodie’nin yüzünde donar. Gözleri büyür. Nehrin sesi duyulur, karanlık ağırlaşır.Notta yazar:“İlk adım tamam, Élodie. Geçmişe dönmek seni boğacak.”