Sırtımdaki Bıçaklar

Zaman geçtikçe sırtımdaki bıçakların sayısı artmaya başladı. Birde yetmiyormuş gibi başkalarının bıçaklarlarının acılarını da ben çekiyordum. Hayatım boyunca yanımdaki en yakın insanların o bıçakları çıkarmasını istedim. Ama yanımda olan birileri yoktu ki. Ne annem, ne babam. En yakın arkadaşım ise kendi bıçaklarının ağrısını anlatmaktan sıra bana gelmiyordu. Sonra biriyle tanıştım, bütün yaralarıma merhem olabileceğini düşündüm. Tam hayatım süper derken ani şok dalgasıyla o bıçaklar geri saplandı sırtıma. Artık inancımı yitirdim. O bıçakları kimse çıkaramazdı. Şimdi elimde kalan tek şey tanımadığım annemin ben bebekken bıraktığı boynumdaki kolyeye tutunmaktı. Bakalım sırtımdaki bıçakların acısı geçicekmi?