İçeri girdim küf ve pas kokuyordu. Burası terk edilmişti tavandaki kırık lambalar rüzgar eşiğinde sallanıyordu. İlerlemeye devam etim, büyük bir kapının önüne durunca derin bir nefes alıp kapıyı açtım içerde yerde bir ceset vardı şaşkınlıkla ve dehşetle baktım.
Arkamdaki adım seslerine yavaşça döndüm, ordaydı, yüzündeki siyah maske sadece Zümrüt yeşili gözlerini gösteriyordu.
Silahı ona doğrultum sadece kıkırdadı.
Sessiz, alaycı bir kıkırtı.
“Geç kaldın…” dedi boğuk bir sesle.
O anda yerdeki cesedin elinin hafifçe hareket ettiğini fark ettim.
Ve anladım ki…
Burada olan şey, düşündüğümden çok daha kötüydü.