Motorun uğultusu gecenin sessizliğini yırtıyordu. Sokak lambaları birer birer arabanın camından kayıp giderken aklım hâlâ olay yerindeydi. Tahtanın üzerindeki o işaret… her seferinde aynı sembol.
Direksiyonu sıkıca kavradım.
Bu bir mesajdı. Ama kime?
Fren yapıp kırmızı ışıkta durduğumda dikiz aynasına baktım. Arkamdaki sokak bomboştu. İçimde tuhaf bir huzursuzluk vardı. Sanki biri beni izliyordu.
Telefonum titredi.
Ekrana baktım. Numara gizliydi.
Bir an tereddüt ettim ama açtım.
“Yılmaz…”
Ses fısıltı gibiydi. Kadın sesi.
Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.
“Sen kimsin?” dedim sertçe.
Kısa bir sessizlik oldu. Ardından kadının sesi tekrar duyuldu.
“İşaretleri görüyorsun ama anlamıyorsun.”
Direksiyonu daha sıkı tuttum.
“Ne demek istiyorsun?”
Kadın hafifçe güldü. Soğuk bir gülüştü.
“Henüz ilk üç tanesini gördün… Yılmaz.”
Bir anda sırtımdan soğuk bir ürperti geçti.
Çünkü bu bilgiyi karakolda sadece üç kişi biliyordu.
Ben… Mustafa… ve komiser.
“Bir sonrakini durdurmak istiyorsan…” dedi kadın.
Ardından tek bir kelime söyledi:
“Eski hastane.”
Telefon kapandı.
Yeşil ışık yanmıştı ama ben hâlâ direksiyon başında donup kalmıştım.
Çünkü eski hastane…
Beş yıl önce kapatılmıştı.
Ve orada işlenen bir cinayet dosyası hâlâ çözülememişti.
Benim ilk dosyamdı.
Arabamı hazırla sağa çevirip eski hastaneye son süratle sürmeye başladım.
Orası kapatılmıştı orda ne yapacaktı bu bir tuzak mıydı?
Eski hastanenin önünde vardığımda inmeden önce silahımı çıkartıp çıktım etrafıma baktım kimse yoktu. Tek ses yaprakların çıtırtıları ve rüzgarın sert sesiydi.
Hastanenin kapısına temkinlikle yaklaşmaya başladım, elimdeki silahı o kadar sıkı tutmuştumki eklemlerim bembeyaz olmuştu.
İçeri girdim küf ve pas kokuyordu.