Bölüm 2

sinirle çıkıp eve doğru adımlamıştım. hiçbir neden yokken işten çıkarılmam kadar saçma bişey yoktu şuan.. telefonumu açıp baktıgımda hesabıma 1milyon yatırılmıştı. şaka mı 1 milyon ne demek 1 milyon ne aniden telefonum çaldı bankadan aramışlardı. "meraba iyi günler eylül yıldırımla mı görüşüyorum" demişti karşıdaki kadın "evet buyrun" "hesabınıza gelen paradan bilginiz var mı yüklü bir miktar oldugu için sormamız gerek" demişti "şey evet kimin yatırıldıgı gözüküyor mu" "tabi bakalım.. bir dakika işlemler dogrulanıyor.... mert uzunoğlu" "teşekkür ederim" "iyi günler dileriz" telefonu kapatınca mert uzunoğlu beynimde yankılandı. eve girdiğimde salonda oturan babamla göz göze geldik. ayaklanıp yanıma dogru ilerledi. "ne işin var bu saatte evde" "iş bitti çıktık" diyebilmiştim. kovuldugumu söylersem bagırıp çağıracagına emindim. merdivene adımımı atmamla sesi yükseldi. "hesap kartını ver" arkamı dönüp baktım "ne" "hesap kartını ver dedim" demişti yüksek sesle " para yokki almadım daha maaşı" diyebilmiştim. bacaklarımın titrediğine emindim. "yalan atma döverim seni para girmiş hesabına görmediğimi mi sanıyorsun" diye bagırıp yanıma yaklaşmıştı. "para bizim değil kimden geldi bilmiyorum" diyebilmiştim. elini saçıma daldırmasıyla ağzımdan çıkan küçük bagırtı onu daha çok sinirlendirmişti. saçımı tüm güçüyle çekmesi yetmez gibi kolumu sıkıyodu. "ben biliyorum ver kartı" "veremem bizim değil o para" diye bagırmıştım. ne kadar döverse dövsün para bizim değil kullanamazdım. belki yanlışlıkla atıldı. saçımdan tuttugu eliyle hızlıca yere savurdu. gözümden bi damla bile akmamıştı. önüme eğilip yumruklarını her yerime savurdu. sadece kafamı tuttum. canım acıyodu ama alışmıştım artık. arkamdan bi ses gelmesiyle üzerime gelen yumruklar durmuştu. kafamı hafifçe kaldırıp. sıkıca kapattıgım gözlerimi açtım. babam arkama bakıyordu. kafamı arkama döndürdüğümde bi kaç mafya kılıklı adam vardı. bir tanesi babamın üstüne yürüdüğünde babam korkarak geri adımladı. adam babamı duvarla arasında bırakarak yüzüne hunharca vurmaya başladı. oldugum yerde dizlerimi olabildiğinde karnıma çekmiş ellerimle kafamı kapatıp önümdeki adama ve babama bakıyodum.. omzumda bi el hissettiğimde agzımdan küçük bi çığlık kaçmıştı. kafamı çevirip baktıgımda yanıma eğilmiş bi adam vardı. "iyi misin" başımı sallamakla yetinmiştim. kafamı babama çevirdiğimde kanlar içinde baygın halde yerde yatıyodu. babamı döven adam yanıma adımladı. "kalk" demişti. korkudan tireyen bacaklarımla zar zor kalkmıştım. eliyle önünü işaret etti "yürü" başımı olumsuz anlamda sallamıştım. bi kaç adımla yanıma yaklaşıp kulagıma eğildi. yaklaşınca aldıgım yogun sigara kokusundan nefes alamadım. kalbim deli gibi atıyodu. hala titriyodum. "bu gece hiçbir şey görmedin anlaştık mı? ... ve korkman gereken kişi ben değilim" diyip geri çekildi yüzüme baktı. "şimdi yürü" demesiyle adımımı attım. dışarı çıkıp arabanın yanına yürüdüm binince ona baktım arkasını dondu. "kızın bütün eşyalarını toplayın" demişti arbaya binmeden. duymustum. 3 kişi eve doğru giderken arabaya bindi. bana baktı. arabayı çalıştırdı. konuşmak içimden gelsede konuşamadım