"Kendine geldin heralde."
Tok ve duygusuz bir ses işittim. Yanağıma iki kere şaplak atıp tekrar konuştu. Saçlarım yüzüme yapışmıştı, ıslaktı.
"Sen sormadan söyleyeyim; ben olmasam tanrının umrunda değildin. Seni trene çektim ve direkt kollarıma yığıldın. Ayıltmak için çantandaki suyu yüzüne döktüm. Yaşıyorsun. Yani bana borçlusun kızım."
Hepsini bir anda anlatınca afalladım. Bir nefes almama izin verseydin! Yaşca benden büyük gözüküyordu. Uzun boylu, kısa saçlıydı ve biraz da yapılıydı.
Kibirli bir kıza denk gelmiştim ama sonuçta beni kurtarmış sayılırdı. Huysuz bir kızla nasıl iletişim kurulurdu ki?
"Şey, kurtardığın için sağol ama suyumu harcadığına göre bana su borçlusun demektir. "
"Şaka mısın? Suyun borcu mu olurmuş?"
"Bir su alamayacak kadar egolusun demek."
"Tanrım! Uğraşamam senle. Bir suda ne varmış, alırım tamam."
Su alacak param vardı tabi ama bu kadar ego sahibi birinin, ezdiği birine bir şey almasını zevkle izlerdim.
"Benim durduğum durakta ineriz. Suyunu aldıktan sonra herkes kendi yoluna. Bücür!"
Sırıttım. Benim gibi tıfıl, ezik birine su almak mı? (!) Gururuna yediremezdi tabi. Hem ona borçlanmışmışım... onun borcunu nasıl ödeyebilirim ki?
"Bir daha karşılaşmayacağız nasıl olsa. Borcunu ödeme-"
"Gerek yok! Yerden bitme birinden borcumu almaktansa ölürüm daha iyi."
Gereksiz atar yapıyordu ve sinirimi cidden bozmuştu. Bu kızın canı bir şeylere sıkkın gibi.
"Şey, kaç yaşında-..."
"Seni ilgilerdireceğini zannetmiyorum."
Ah, pes ediyorum! Bugün ters tarafından kalkmış olsa gerek.
