Eren fotoğrafa kilitlenip kaldı.
Fotoğraftaki çocuk kendisiydi.
8 yaşındaki hali.
Ama bu fotoğrafı daha önce hiç görmemişti.
"Her şey o gün başladı."
Bu sözler aklında yankılanıyordu.
"O gün ne oldu?" diye bağırdı.
Kapüşonlu varlık hareketsiz kaldı.
Sonra ağır ağır konuştu:
"HATIRLAMIYORSUN."
Eren başını tuttu.
Birden şiddetli bir ağrı hissetti.
Gözlerinin önünde görüntüler belirmeye başladı.
Bir orman...
Yağmurlu bir gün...
Kırmızı bir kapı...
Ve kapının önünde duran küçük bir çocuk.
"Olamaz..." diye fısıldadı yaşlı Eren.
"Ne oluyor?" diye sordu Eren.
Yaşlı Eren'in yüzü korkuyla gerilmişti.
"Hatırlamaya başladıysan durum düşündüğümden daha kötü."
Tam o sırada gökyüzünde büyük bir gürültü duyuldu.
Sanki gök yarılıyordu.
ŞİİİRAAAK!
Bulutların arasında devasa bir çatlak oluştu.
Ve çatlağın içinden kırmızı bir ışık yayıldı.
Sokaktaki bütün kapüşonlular aynı anda diz çöktü.
Kırmızı gözlü olan başını eğdi.
Sanki bir şeye saygı gösteriyordu.
Ya da korkuyordu.
Telefon yeniden titredi.
Bu kez ekranda mesaj değil bir geri sayım vardı.
02:59
02:58
02:57
"Bu da ne?" diye bağırdı Eren.
Yaşlı Eren'in yüzü bembeyaz oldu.
"Hayır..."
"Nedir?"
"Kapı açılıyor."
Eren'in kalbi hızlandı.
"Hangi kapı?"
Yaşlı Eren cevap veremeden yer sarsıldı.
Binalar titredi.
Camlar patladı.
İnsanlar çığlık atmaya başladı.
Ve Eren'in zihninde unutulmuş bir anı tamamen ortaya çıktı.
8 yaşındayken...
Ormanda kaybolmuştu.
Ve gerçekten bir kapı bulmuştu.
Tek başına duran kırmızı bir kapı.
Duvar yoktu.
Bina yoktu.
Sadece kapı vardı.
Ve o gün...
Merak edip kapıyı açmıştı.
Eren'in gözleri büyüdü.
"Ben..."
Yaşlı Eren başını eğdi.
"Evet."
"Her şeyi sen başlattın."
Tam o anda geri sayım durdu.
Ekranda tek bir sayı kaldı:
00:00
Ve telefonun ekranında yeni bir mesaj belirdi:
"KAPI AÇILDI."
Devam edecek... 😱🚪📱🌑