Bu kıza şimdiden sinir olmuştum bile!
Kollarımı birbirine bağlayıp ona bakmaya devam ettiğimde onunda benden geri kalır bir yanı yoktu.
"Pansy kardeşim hakkında düzgün konuş yoksa seni onun elinden ben bile alamam."
"Kardeşin mi?"
"Kardeşim Pansy."
Kızın bakışlarında tuhaf bir değişim meydana gelirken yanında oturan çocuk gülmeye başladı.
"Pansy Parkinson'un ile 360 derece döneklik dersine hoşgeldiniz sevgili seherbaz ve büyücüler. Bu yıl ki yıl size bu dersi öğretecek olan dönek profesörümüz Pansy işte sizinle!"
Pansy yanındaki çocuğun kafasına vurdu,"Sus Leon!"
Yanındaki çocuk kahkaha atarken arada elini bana uzattı, "Ben Leon, bu yanımda oturan şahısın kuzeni falan bakımından yanındayım başka bir sebepten değil yani."
"Memnun oldum, bende y/n Malfoy."
Gülerek elimi uzattığımda tutmak yerine hafifçe öpüp geri bırakmıştı.
"Dudaklarına son değen şeyin yılan zehri olmasını istemiyorsan rahat dur Leon!"
Abimin uyarıcı sesiyle gülerek ona baktım.
Aşırı korumacıydı bana karşı neden bilmiyorum ama bu benim hoşuma gidiyordu.
Abim ve arkadaşları bu yıl olacak saçmalıklar ve zırvalıklar hakkında konuşmaya dalınca yavaşça gözlerimi yumdum.
Kafamı da iyice arkaya yaslayıp gözlerimi bir yerden sonra uykuya hazır şekilde tekrardan kapatmıştım.
Kısa bir süreden sonra tatlı bir uykunun esiri olmuştum bile...
⚡
Omuzlarımdan yavaşça sarsıldığımda huysuzca kıpırdandım çok güzel bir rüya görüyordum bu yüzden şuan kalkmak içimden gelmiyordu.
"Kalk y/n olmaz böyle hadi geldik bile!"
Abimin sesiyle irkilerek kalktım.
"Draco ne oldu?"
"Geldik ya hani kalk."
Oflaya poflaya zoraki ona tutunarak kalktığımda gözlerim açılmıyordu.
Abim beni indirip bir yere gitmem için tembihleyip, bir kaç eşyamı almak için geri dönmüştü.
Yarı uykulu yarı açık gözlerle trene yaslanmış bir şekilde onu beklerken bir anda birine çarpmamla acıyla hafifçe söylendim.
"Bu uykuyla nereye böyle küçük hanım?"
Gözlerimi aralayarak ona bakmaya çalıştım fakat uykum şuan herşeyden önce geliyordu.
"Draco'yu bekliyorum."
Yüzüme yapışan saçları yavaşça arkaya atıp eliyle yatıştırdı, "Biliyorum çiçeğim biliyorum."
Kimdi bilmiyorum ya da net göremiyordum fakat o kadar farklı sesleniyordu ki sanki beni tanıyormuş gibiydi.
"Abin gelene kadar vagonun arkasında bekliyor olacağım gelemzse seni götürebilirim."
Uykum benim en büyük lanetim sayılabilir miydi şuan?
Uykum yüzünden bana yardım eden kişiyi bile göremiyordum hatta gözlerimi bile gerçekten açmakta güçlük çekiyordu..
