Doğum
Bir ağlayışla başlar her şey,
kimsenin tanımadığı bir ses karışır dünyaya.
Küçücük elleriyle hiçbir şey tutamaz insan,
ama bütün umutları avuçlarında taşır.
Bir anne gözyaşı döker mutluluktan,
bir baba ilk kez başka bir kalbin sorumluluğunu hisseder.
O gün yalnızca bir bebek doğmaz aslında,
hayaller, korkular ve yeni başlangıçlar da doğar.
Yaşam
Yaşam dedikleri şey,
biraz beklemek, biraz özlemek, biraz da vazgeçmemektir.
Bazen en çok güldüğün günün sonunda ağlarsın,
bazen de ağlayarak başladığın bir gün sana umut olur.
İnsan büyüdükçe anlar;
her gelen kalmaz, her giden unutulmaz.
Bazı insanlar iz bırakır kalbinde,
bazı anılar yıllar geçse de ilk günkü gibi sızlar.
Yine de yaşam güzeldir.
Çünkü bir dostun sesi, bir sevdiğinin gülüşü,
güneşin yüzüne vurduğu sıradan bir sabah bile
yeniden devam etmek için bir sebep olabilir.
Ölüm
Ölüm, belki de en sessiz vedadır.
Ne zaman geleceğini söylemez,
kapıyı çalmadan girer hayatımıza.
Geride kalanlar fotoğraflara bakar,
yarım kalan cümleleri hatırlar.
Bir ses, bir gülüş, bir bakış eksik kalır dünyada.
Ama insan gerçekten unutulduğunda ölür derler.
Bu yüzden sevgiyle anılan herkes,
birilerinin kalbinde yaşamaya devam eder.
Ve belki ölüm bir son değil,
sadece hikâyenin görünmeyen son sayfasıdır.
Sessizce kapanır kitap,
ama bıraktığı his uzun süre kalır insanın içinde.