İç Acısı
Bir yaprak dökülür, sessizce düşer toprağa,
Kimse duymaz kederini, sararıp solarken orada.
İnsan da böyledir işte, en fırtınalı gününde,
Sadece bir iç çeker, sığındığı o derin kuyuda.
Dost
Zaman geçti, mevsimler değişti,
Bazı insanlar geldi ve gitti.
Ama dostluk dediğin öyle bir iz bıraktı ki,
Yıllar sustu, hatırası hiç eksilmedi. 🍂
Kaldık başbaşa
Yan yana yürürüz,
sormadan nereye gittiğimizi.
Aynı cümlede buluşuruz bazen,
aynı suskunlukta.
Ne bir ad koyarız buna,
ne de büyütürüz içimizde.
Sadece “buradasın”
yeter birbirimize.
