4. BÖLÜM — ANNEM
O gece annem beni odama çağırdı.
"Defne."
"Efendim?"
"Bugün okulda ne oldu?"
"Hiç."
Annem yüzüme baktı.
"Yalan söyleme."
Sesi sakindi.
Ama gözleri değildi.
"Sen o okulu biliyorsun."
Annem bir süre sustu.
"Ne biliyorum?"
"Sıfırıncı katı."
Annemin yüzü değişti.
"Bu ismi nereden duydun?"
"Demek gerçekten var."
Annem sandalyesine oturdu.
"Var değildi."
"Ne demek?"
"Biz onu yok ettik."
"Kim?"
"Ben. Baban. Birkaç kişi daha."
"Ne yaptınız?"
Annem pencereye baktı.
"Bir araştırma yaptık."
"Ne araştırması?"
"İnsanların kararlarını tahmin etmek."
"Sonra?"
"Sonra sistem tahmin etmeyi bıraktı."
"Ne yaptı?"
"İnsanlara seçeneklerini göstermeye başladı."
Annem bana döndü.
"İnsanların ne yapacağını tahmin etmek kolaydır."
"Nasıl?"
"Onlara ne yapabileceklerini gösterirsin."
"Sonra?"
"Seçtiklerini sandıkları şeyi seçerler."
Bir süre sessizlik oldu.
"Benim dosyamı biliyor musun?"
Annemin gözleri doldu.
"Senin dosyanın hiç oluşmaması gerekiyordu."