Bölüm 1

Selam, sonunda bu kurgumu düzenlemeye başladım. Hatta düzenlemek bir yana dursun, birkaç şeyi de değiştirmiş olabilirim. O yüzden lütfen kaldığınız yerden değil de baştan okursanız daha iyi olur>

___________________________________________



2020(pandemi zamanı):



Son bir haftadır olduğu gibi, yine canlı dersteydim. Bir türlü bitmiyordu şu dersler ve aşırı sıkıcı geçiyordu.



Genelde katılmazdım, katıldığımda da telefonu bir yere sabitler ve uyurdum. Ama bugün o kadar sıkılmıştım ki katılmayı bırak ciddi ciddi dersi dinliyordum.



Neslihandan beklenmeyen hareketler...



Birkaç dakikanın sonunda bugün ki tüm dersler bitmişti. "Şükür Ya Rabbim. Resmen dizlerim uyuştu." Diye söylenerek ayağa kalktım. Sonra da yavaş yavaş mutfağa ilerledim.



Bu Corona denen illet yüzünden herkes evlere kapanmış, dışarı çıkma yasağı gelmişti. Bu nedenle oyalanacak herhangi bir şeyim kalmamış ve iyice telefon bağımlısı olmuştum.



Mutfağa girdiğimde annem hararetli hararetli kek harcı çırpıyordu. Hızla arkasından geçerek yanağına öpücük kondurdum.



"Neslihan, kaç defa diyeceğim bana yapışma diye?" Söylenmesini duymamazlıktan gelip dolaplardan birini açtım ve içinden bir paket cips aldım. Evin tek çocuğuydum, ne abim, ne ablam, ne de kardeşlerim vardı. Yani abur cubularımı kimse yemesin diye saklama derdim de yoktu.



Ben odama giderken annem hâlâ söyleniyordu. Neydi bu Türk annelerinin söylenme sevdası?



Odama geçtiğimde günün çoğunu geçirdiğim yatağıma uzandım. Cips pakedini de açım kucağıma yerleştirdim ve tiktoka girdim.



Sırf yedinci sınıf olduğum için ailem tiktok kullanmama izin vermiyordu. Ama çevremde ki herkes kullanıyor ve beni de teşvik ediyorlardı. O yüzden gizlice yüklemiştim. Şimdi de sesini kısmış cips yiyerek tiktok izliyordum.



Birkaç video kaydırdıktan sonra önüme dikkat çekici yeni bir video çıktı. Anladığım kadarıyla shifting denen kavramla ilgiliydi.



Bu kavram daha önce de birkaç kez karşıma çıkmıştı ama ilgilenmemiştim. Fakat şimdiyse beni kendine çeken bir şey olmuştu.



Hızla telefonu kapatıp yataktan kalktım ve cips paketim ile masama geçip laptobumu açtım. Sonra da bu shifting denen şey ne ise araştırmaya başladım.



Bu şeyi araştırırken öyle bir dalmıştım ki zamanın nasıl sular gibi akıp geçtiğini anlamamıştım. Saat resmen yedi olmuştu. Bu da babamın gelmesinin yakın olduğunu söylüyordu.



Biraz sonra odamın kapısının birden açılması ile yerimden sıçradım. "Hadi Neslihan, baban geldi. Sofraya." Anneme boş boş bakıp göz devirdim. "Anne, kaç kere diyeceğim şu odaya yavaş gir diye?"



Annem yine söylenerek içeri gittiğinde, oflayarak ayağa kalktım. Saçlarımı siyah lastik toka ile bağlayıp mutfağa gittim. Annem ve babam yemeğe başlamışlardı.



Bende hiç vakit kaybetmeden yerime oturup yemeğe başladım. Fakat aklım hâlâ shifting denen kavramdaydı. Onun hakkında öyle ilginç bilgiler öğrenmiştim ki aklım şaşmıştı. Ama beni bir yandan da heyecanlandırmıştı. Sonuçta istediğim bir gerçekliğe gidebilirdim. Para sıkıntısı olmadan, dışlanma derdi olmadan, yargılayan insanlar olmadan mutlu bir hayat sürebilirdim.



Üstelik bir sürü ünlülerle bile tanışabilir, onlarla arkadaş olabilirdim. Bu fikir kulağa inanılmaz mükemmel geliyordu.



Daha da güzeli vardı, istediğimiz herhangi bir diziye ya da kitaba falan da shiftlenebilirdik.



...



Bu shifting kavramı ile tanışmamızın üzerinden tam yedi ay geçti. Bu geçen süreçte çoğu kez denemelerim başarısız oldu. Fakat bolca belirtiler aldığım denemelerimde olmuştu.



Henüz başaramamış olsamda umudumu kaybetmemiştim. Çünkü şu son zamanlar keşfetime oldukça yayılmıştı. Hatta bazı başarmış shifterlerin anılarını dinlerken, kendimi sürekli hayal kurarken buluyordum.



Bende başaracaktım. Ve başardığım zamanlar o shifterler gibi anılarımı anlatacak, henüz başaramayan shifterlere umut ışığı olacaktım. Buna inanıyordum.



2022:



Corona virüsü hâlâ ülkemizi terk etmedi. Edecek gibi de durmuyor. Ama yine de gelen bazı kurallar eşliğinde dışarı çıkabiliyoruz.



Hani hatırlar mısınız bilmem ama biz eskiden hep bir şey için dua ederdik. 'Artık iki gün okul, dört gün tatil olsun.'



Evet, bu duamız kabul oldu. Artık okula Perşembe-Cuma gidiyor, diğer günler de evde oluyoruz.



Neyse, bir kaç ay önce shiftingi denemeyi bıraktım. Çünkü uzun zamandır belirti almıyordum. Bu da tüm ışığını köreltmişti.



Ama sınıfa yeni gelen kız ile tanıştıktan sonra tekrar deneme kararı aldım.



Çünkü o kızda benim gibi shifter ve başaracağına sonuna kadar inanıyor.



Kızın ismi Leyla, o da iki yıl önce shiftingi tanımış. Leyla shiftingi hiç başaramamış ama bildiğim kadarıyla başaran bir kuzeni var. O yüzden bir gün başaracağına çok inanıyor.



Umarım başarırız Leyla...



2024:



Leyla ile eve doğru yürüyorduk. Sonunda okul bitmişti. Bugün genellikle kültür derslerimiz olduğu için diğer günlerden daha çok yorulmuştuk.



"Varya, dün akşam öyle bir belirti aldım ki, bu sefer kesin başaracağım." Dedim coşkuyla. Leyla ise bu dediğime göz devirmiş ve geçiştirmişti. "Shifting yalan bence. Sen daha kandır kendini."



Böyle demesinin sebebi geçen yıl denemeyi bırakmasıydı. Başarısız denemeler sonucu shiftinge olan tüm inancı bitmişti.



"Kuzenin de mi yalan söylüyordu?" Dedim kaşlarımı çatarak. "Ya da bilmem kaç yüz bin shifterler de mi el birliğiyle yalan söylüyor?"



Kafasını sallayarak onayladı beni. "Evet, herkes yalan söylüyor. Hem shiftingin mantıklı bir açıklaması da yok bence.."



Daha fazla konuşmadım. Çünkü konuşmaya devam etseydik büyük ihtimal kavga ederdik.



Dakikalarca konuşmadan yürüdük. En sonunda Leyla'nın evine gelince durduk. "Bize gelsene. Otururuz biraz." Kafamı iki yana sallayarak reddettim. "Başka zaman gelirim, annem kızmasın şimdi."



"Ya bir şey olmaz, ben ikna ederim." Doğru, Leyla'nın annemi ikna etme gibi bir özelliği vardı. Ama ben eve gidip shiftingi denemek istiyordum.



"Vallaha istesende ikna edemezsin, misafir gelecekti bugün." Diyerek yalan söyledim. Eğer söylemeseydim bir yolunu bulur annemi falan arardı.



"İyi sen bilirsin." Demesi ile gülümseyerek el salladım. "Yarın görüşürüz." Dediğimde, o da aynı şekilde cevap verdi. Sonra aklıma gelenler ile durup tekrar ona döndüm. "Ha bu arada yarın erken geleceğim, hızlı hazırlar."



"Tamam." Demesi ile eve doğru yürümeye başladım.



Eve doğru ilerlerken üzerime bir ağırlık çöktü. Resmen gözlerim kapanıyordu. Neden böyle oldu ki?



Aslında olması daha iyi olmuştu. Çünkü eve gidince shiftlenmem daha kolay olacaktı.



Yol boyu çeşitli olumlamalar yaparak yürüdüm. Arada drmi de hayal ederek bir sürü şey düşündüm.

___________________________________________


Eveeet bebelerimm

İlk bölümü böyle yapmak istedim, nasıl olmuş?

Benim pek içime sinmedi ama mecbur yayınlayacağım. Çünkü kurguyu tekrar size kavuşturmak istiyorum.

Umarım yazım ya da mantık hatası yoktur(bunu dedim ya, kesin bir sürü hata çıkacak.).

Neyse bu bölümü sizinle kavuşturuyor ve okula gidiyorum>