Daha küçüğüm 3-4 yaşlarımdayım belki? Annem ve babamın gürültüleri gelirken odamda resim yapıyordum. Herzamanki gibiydi, Alışmıştım artık bu kavgalara. Babamı çok seviyordum, bana onlar kavga ederken onları umursamamaı veya üzülmememi söylerdi, odama gidip kapımı kapatıp yatağımın üzerine o minik ayaklarımla hoplamı, resim defterime o an ne düşünüyorsam onu çizmemi söylerdi. Çünkü resim çizdikçe kafamın dağıldığını o an sadece resimin etkisine kapıldığımı söylerdi ve evet bu doğruydu güzel resim çizerdim. Babam, öğretmenim, arkadaşlarım hepsi benim büyüleyici resimler çizdiğimi söylerdi. Şimdi fark ettim de bugün kü kavgaları daha uzun ve şiddetli geçmişti diye düşünürken içerden gelen porselen kırılma sesi ile birlikte gelen çığlıklar düşüncelerimi dağıttı...
Bir dakika ne? Porselen kırılma sesi mi? Çığlık mı?
Ayla (Ben) : Annee!
Babam : Ayla odanda kal!
Ayla : Baba ne oluyor? O seste neydi annem neden bağırıyor? , derken eli yüzü kan içinde annem odaya girdi
Ayla : Anne...
Annem çok güzel bir kadındı, modeldi, giydiği her kıyafet ona yakışırdı. Cildi cam gibi pasparlaktı, doğal olan sarı saçları onu mucize bir güzelliğe büründürüyordu ama şimdi şu anda karşımda duran kafının annem olmamasını istedim, yüzü kan ve kesikler içinde olan karşımdaki kişi adeta bir zombi filminden fırlamış gibiydi...
Anne : Ayla eşyalarını topla gidiyorum hemen!
Ayla : Anne ne oldu? Nereye gidiyoruz? Yuzüne ne oldu?
Anne : Ne olduğu veya olacağı umrumda değil kücük bayan ama burdan gidiyoruz ve babanda bizimle gelmiyor!
Bir yandan bana laf söylerken bir yandan da benim kıyafetlerimden bir kaç tanesini aldığı bavula sokuşturuyordu. Bir anda yanıma geldi ve elimdeki kalemi ve defteri alarak bavulun içine atıverdi. Kolumdan tutup beni merdivenlerden aşağı doğru sürüklerken aşağıdan bana, annemin yüzünden aktığını düşündüğüm kanlar içinde üzgün bir şekilde bakan babamı gördüm. Üzgündü, hiç görmediğim kadar üzgündü, sanki beni birdaha göremeyecekmiş gibiydi. Neler olduğundan, neler yaşandığından hiçbir haberim yoktu. Ama biliyordum ki bu benim babamı ve bu evi son görüşümdü ve yine biliyordum ki bu benim hayatımın dönüş noktasıydı...
