Sevgili sen,
Nereden başlamam gerektiğini bilmiyorum. Düşünceler altında hayli zor zamanlar geçirmeme sebep olan bu süreçte, kalbimden ve zihnimden geçenleri sana tüm samimiyetimle anlatmanın beni sürükleyeceği manevi çöküşe hazır olup olmadığımdan emin olmaya çalıştım. İşin doğrusu şu ki, sevgilim, hazır değilim. Fakat içten içe bunun için hiçbir zaman yeterince hazır olamayacağımın da farkındayım. Hayatın üzerime yığıp kaçtığı zorlukları bir de senin omuzlarına yüklemekten, uğruna canımı vereceğim canını yakmaktan korkuyordum. Bu sebeple kalemi elime almadan önce çok düşündüm. Çoğu zaman için geçmişimizi paylaşmak, bilgiyi paylaşan kişi için olduğu kadar bilgiye sahip olacak kişi için de yıkıcı olabilir. Ne yapmam gerektiği hakkında uzun süre düşündüm ve sonunda kararımı verdim. Seni seçiyorum, aşkım. Seninle olmayı, seninle paylaşmayı seçiyorum.
Umarım bunun için çok geç kalmamışımdır.
Her şey abim Brendon’ın ölümüyle başladı.
Prens Liam’ın tek oğlu, sevgili çocuk Brendon, benim için her zaman hayal dünyamın sunduğu sığınakta saklanarak geçirdiğim çocukluğumda bana yalnızlığımı unutturan, bu hayatta herkesin göz ardı ettiği çocuk sıfatının dışında da rollerim olduğunu hatırlatan bir korumacı görevi görmüş, bir nevi benim kahramanım olmuştu. Ağladığımı görmeye dayanamaz, bir şeye üzüldüğümü sezdiği anda yüzümü güldürmeyi amaç edinir, bu uğurda halden hale girmekten de hiç rahatsızlık duymazdı. Üstelik abime karşı olan bu yoğun sevgi dalgasının tek kaynağının yalnız kendim olmadığından bugün hâlâ kesinkes eminim çünkü o, adından kimsenin hoşnutsuzlukla bahsetmesine hiçbir zaman fırsat vermemesinin yanı sıra dünya üzerinde geçirdiği 20 yıl gibi kısa bir süre içinde herkesin kalbinde sonsuz bir sevgiyle yer edinmeyi başarmış biriydi. Eğer bu durumun sebepleri hakkında uzun uzun konuşacak olsaydık sevgilim, bahsetmemiz gereken birçok madde olurdu. Fakat yine de bana göre asıl neden her zaman için doğumunun ardındaki hikâye olmuştur.
O bir mucizeydi. Gerçek bir mucize.