"Dünyanın tüm gürültüsünü tek bir tuşla kapatabilirdiniz ama kalbinizin içindeki o sessiz çığlığı susturacak bir kulaklık henüz icat edilmemişti."
Şefik Beyin yanından ayrıldığımda, yüzümdeki sıcaklık utançtan değil, hayata karşı duyduğum o çaresiz öfkeden kaynaklanıyordu. Gün boyu masalara servis yaparken kaç bardağı titreyen ellerim yüzünden düşürdüm, kaç kez müşterilerden azar işittim hatırlamıyordum. Ruhum bedenimden ayrılmış gibiydi sadece yürüyen, sipariş alan bir robottan farksızdım.
Mesai bittiğinde, her zamankinden daha yorgun adımlarla tavan arasına giden yokuşu tırmandım. Merdivenleri çıkarken içimde kötü bir his vardı. Ve o his, kapının önüne geldiğimde gerçeğin soğuk duvarına çarptı.
Bavulum, Barlasın bana aldığı o eski hırka ve birkaç parça eşyam kapının önündeki koridora fırlatılmıştı. Kilidin hemen üzerinde bir not duruyordu: "Kira yatmadı. Eşyalarını aldım, kilidi değiştirdim. Bir daha buraya gelme."
Kapıyı yumruklayacak, avazım çıktığı kadar bağıracak gücü bile bulamadım kendimde. Eşyaların yanına, beton zemine çöktüm. Annem ve babam beni evlatlıktan reddettiğinde arkama bakmadan çıkıp gitmiştim çünkü Barlas vardı. Şimdi ise ne gidecek bir evim vardı ne de beni o kapının önünden toplayacak bir yuvam.
Çantamdan kulaklığımı çıkardım. Parmaklarım soğuktan ve titremekten birbirine dolanıyordu. Sonunda kulaklarıma yerleştirdim ve dünyayla bağımı kopardım.
Pinhani - Dön Bak Dünyaya.
"Bir sonbahar kadar yalnız, bir kış kadar savunmasız.."
Hırkamı sırtıma geçirip bavulumu elime aldım. Gece yarısının karanlığında, nereye gittiğimi bilmeden yürümeye başladım. Sokak lambalarının cılız ışıkları altından geçerken, bu şehrin bana artık çok yabancı olduğunu biliyordum. Ben bu sokaklara, bu insanlara, bu acımasız hayata ait değildim.
Barlas'ın olmadığı bu dünyada, gidecek hiçbir yerim kalmamıştı. Son durağımın neresi olacağını bilerek, adımlarımı şehrin dışındaki o yüksek tepeye doğru çevirdim.