"Bazı vedalar kelimelerle yapılmaz. Bir fren sesi, bir anlık karanlık ve ömrünün geri kalanını o karanlığın enkazında geçirmek zorunda kalan bir genç kız"
Evin tavanına vuran sokak lambasının cılız ışığı, odadaki tek arkadaşımdı. Üzerimdeki kafe kokan önlüğü fırlatıp kendimi yatağa bıraktığımda, kemiklerimin sızladığını hissettim. Ama fiziksel acı, göğsümdeki o devasa boşluğun yanında hiçbir şeydi.
Komodinin üzerinde duran kırık ekranlı telefonuma uzandım. Galeriye girip girmemek arasında saniyelerce tereddüt ettim. Parmaklarım benden bağımsız hareket etti ve o fotoğrafa dokundu.
Barlas...
Gülüşü o kadar canlıydı ki, ekrana dokunsam sıcaklığını hissedecekmişim gibi geliyordu. Fotoğrafı geçen kış, bütçemizi zorlayarak aldığımız iki sıcak çikolatayla küçük bir parkta çekilmiştik. "Neva," demişti o gün saçlarımı montunun içine sıkıştırırken, "dünya üzerimize yıkılsa bile senin sığınağın benim.Unutma."
"Yıkıldı Barlas" diye fısıldadım karanlığa doğru. "Dünya altımda kaldı, ben altında kaldım. Ama sen yoksun."
Gözyaşlarım kulaklarıma doğru süzülürken telefonun ekranını kapattım.Sokakta, ayazın ortasında kaldığımda beni o kaldırımdan toplayan Barlasdı. Şimdi beni bu karanlıktan toplayacak kimse kalmamıştı.
Kulaklığımı taktım. Rastgele bir şarkı seçtim: Yüzyüzeyken Konuşuruz - Sandal.
"Uykulardasın şimdi bensiz.."
Kendi kendime mırıldandım. Gerçekten de akıntıda sürüklenen, rotasız, küreksiz bir sandal gibiydim. Hayatta kalmak için o kafede her gün gururumu ayaklar altına alıyordum ama akşam bu odaya döndüğümde sadece geçmişin hayaletleriyle savaşıyordum.
Telefon birden titredi. Ekranda ev sahibinin adı belirdi; Kadir bey.
Mesaj kısaydı: "Neva, kiranın gecikeli üç gün oldu. Yarın akşama kadar hesaba yatmazsa anahtarı bırak."
Telefonu yastığın altına ittim. Yarın kafeden avans istemekten başka çarem yoktu. Patronun o aşağılayıcı bakışlarına bir kez daha katlanacaktım. Ama umurumda değildi. Barlasın kokusunun sindiği bu birkaç metrekarelik odayı da kaybedersem, tamamen yok olurdum.
Gözlerimi kapattım, müziğin sesini son ses açtım. Şarkı bitti, bir diğeri başladı. Ben o gece de acımı şarkıların arkasına gizleyerek, uykuya değil, Barlasın yokluguna daldım.