Öylesine Bir Yazı
Ben Kelebek. Gerçek adım bu değil ama bu şekilde hitap edilmesini seviyorum. Bu yazıyı kendime yazıyorum; okunması veya beğenilmesi için değil.
Bir yazar olarak bazen kendimi ifade etmekte zorlandığımı biliyordum, ama farkında olmadığım şey konuşma tarzımdı. Bunu iki sene önce fark ettim. Fark ettikten sonra düzeltmek için elimden geleni yapmaya çalıştım; diksiyon dersi almam da buna dahildi. Elimden geleni yaptım diyorum çünkü hâlâ çabalıyorum. Ama şimdilik bende büyük bir değişim olmadı.
Benim en son isteyeceğim şey insanları kırmak ya da küçümsemek olurdu. Kırmayı geçtim, küçümsemek haddim bile değil. Fakat kurduğum yanlış cümleler, konuşma tarzım ya da üslubum beni olduğum kişiden farklı gösteriyor. İğrenç bir egoya sahipmişim, insanlara tepeden bakıyormuşum, hep kendimi üstün görüyormuşum gibi bir izlenim yaratıyor. Bu benim için gerçekten acı verici çünkü böyle biri değilim. Beni kimsenin bu şekilde tanımasını istemem.
Bu yazıyı yazıyorum çünkü yazmak bana iyi geliyor. Kafamı rahatlatıyor, beni ele geçirmeye çalışan o iğrenç düşüncelerden uzak tutuyor ve daha mantıklı düşünmemi sağlıyor. Bu yazıyı kendime bir sitem olarak değil, bir inanç olarak yazıyorum. Bu üslubumu değiştireceğime inanıyorum. Ve o zaman geldiğinde, bu yazıyı okuyup gülümseyeceğim.
Önümde kısa mı, uzun mu bir yol var bilmiyorum ama sonunun benim için güzel olacağına inanıyorum. Her şey güzel olacak.
