Yurt odasının loş ışıkları, tavanda bir gölge oyununa dönüşmüştü. Lina, sırt üstü yatarken gözlerini kapatmadan önce tavana uzun uzun baktı. Sanki orada, çözülmeyi bekleyen bir şifre vardı. Ama ne kadar dikkatle baksa da hiçbir şey çözülmüyordu. Aynı kendi içi gibi.
Odanın diğer köşesinden gelen hafif gülüşmeler, kulak zarına çarpıp ruhunu ürpertiyordu. Bazen orada gerçekten var olan bir yabancı gibiydi. Üç kişiyle paylaştığı bu odada, kimseye ait değilmiş gibi hissediyordu. Ne yatağı ona aitti, ne o kahkahalar... Ne de kendisine.
Bugün de onunla konuşamamıştı.
Aslında “konuşmak” bile fazla bir kelimeydi. Zaten tek istediği göz göze gelmekti. O kadar. Sadece bir saniyeliğine, onunla aynı dünyada yaşadığını hissedebilmek. Ama olmadı. Her zamanki gibi ayak seslerini tanıdığı an kalbi hızlanmış, nefesi düzensizleşmiş ve gözleri yere mıhlanmıştı.
O geçip gitmişti. Lina ise hâlâ orada, yerinde çakılı kalmıştı. Ellerini yumruk yapacak kadar sıkmış, ama kendini zorla normal görünmeye ikna etmişti. Çünkü biri fark etse… biri “neden öyle bakıyorsun?” dese… işte o zaman yeryüzü çatlayabilirdi onun için.
Yavaşça doğruldu. Yastığın altından defterini çıkardı. Bu defter, onun dışarıya hiç göstermediği hayatının tek tanığıydı. Kimseye anlatamadığı her şeyi buraya yazıyordu. Kalemini eline aldığında içi titredi ama parmakları alışkanlıkla sayfanın üstünde kaymaya başladı.
“Bugün yine hiçbir şey söyleyemedim. Ama kalbim yerinden çıkacak gibi çarpıyordu. Göz göze bile gelemedik. Onun gözlerinin rengi bile zihnimde hayal artık. Çünkü cesaretim yok, ama isteğim çok fazla. Bu çelişki beni parçalıyor.”
Yazmayı bıraktı. Birkaç saniye sadece deftere baktı. Sonra kalemi tekrar aldı.
“Bazen onunla değil de, onun yanında olmayı istiyorum. Sessizce. Bir şey demeden. Sadece var olabilmeyi. Belki bir gün olur…”
Defteri kapattığında içinde tuhaf bir huzurla birlikte tarifsiz bir boşluk da vardı. Gözleri yeniden tavana döndü.
Tam o sırada, dışarıda ince bir yağmur başlamıştı.
Ve Lina o an fark etti. Bugün göz göze gelememiş olabilir. Ama o his, o titreme, o çarpıntı… sadece bir hoşlanma değil, içindeki bir şeyin uyanışıydı.
Belki de sessizlik, artık bir şeylerin başlangıcıydı.
