Hava oldukça soğuktu. Kararan bulutlar az sonra yağacak şiddetli yağmurun habercisiydi.
Ben ise hiç kafama takmadan Üsküdar Sahilinde dolaşıyordum.
Kulaklığımda bas bas bağıran Adele'in ''Skyfall'' şarkısına eşlik ederken bir yandan da hayatımın nasıl bu kadar değiştiğini düşünüyordum.
Neler olmuştu bana?
Günlerdir kendime bu soruyu soruyordum. Ama cevap alamıyordum.. Saatlerdir benim bile bilmediğim bir yerlere gidiyordum. Kulaklığımdaki şarkı bitmek ve diğer şarkıya geçmek üzereyken oluşan 2 saniyelik sessizliği, ''Next station 4. Levent'' anonsu bozdu.
Hay Allah! Yine durağı geçmiştim. Her zaman bunun olmasına inanamıyordum. Hemen hızlıca inip, karşıdan gelecek Yenikapı Metrosunu beklemeye koyuldum.
Yine bir müzik geçişi ve yine bu sessizliği bozan anonsçu kadın...
...'' Sayın yolcularımız hafta içi tüm araçlarımız 8 vagonludur. Lütfen peronda bulunan kırmızı bölgelere doğru ilerleyiniz.''
Bu kadının bana karşı garezi olduğunu düşünmeye başlamıştım
Yanlış geldiğim bir-kaç durağı geri dönüp ''Osmanbey'' durağında indim.
İner-inmez bildirimler gelmeye başlamıştı bile. Yaklaşık 30 dakikadır çekmeyen telefonum, birilerine yokluğumu hissettirmiş gibiydi.
Mesajları panelden hızla kaydırırken içeriği ''geliyorum...'' olan bir mesaj gözüme ilişti.
Bu mesaj hayatımın en kötü dönemlerinde aldığım en güzel mesaj olabilirdi.
Tek istediğim ona sarılmaktı. Gözlerine bakıp onu sevdiğimi söylemek...
...Ama her şey burada başlamadı elbet. Bu benim bitti sandığım hayatımın başlangıcıydı.
