ben bir aptal gibi geç uyanıp 2 saat boyunca süslendiğim için ben kahvaltımı yapamadan direk dışarı fırladık. dışarı çıktığımızda binanın girişinin önünde bir adet siyah gıcır gıcır volkswagen bulunuyordu. ben otobüs durağına doğru bir adım attığımda ipek benim kolumdan tutup geri çekti
"gerizekalı adam bizi almaya geldi sen daha otobüse binme peşindesin"
dedi ve kapıyı açtı. ilk önce beni adeta koltuğa fırlattı sonra da kendisi oturdu. ipek hanım çok tatlı bir şekilde gülümseyerek arabayı süren sevgilisine baktı. sonra beni dirseği ile dürttü. ben ona dönünce kafası ile öndeki çocuğu işaret etti. kulağıma eğilip fısıldayarak
"kız baksana öndeki çocuğa. bir "merhaba" de gülen yüz göster anasını satayım bir gitmek bilmedi duvar gibi duran yüzün. bu arada şoför benim sevgilim yani taylan ona göre"
ipek in bir bitmek bilmeyen bana birilerini ayarlamaya çalışmasından artık gına gelmişti. kendimi koltuğa yasladım ve gülümsedim
"ya valla ha zahmet etmişsiniz buralara kadar gelerek. ne gerek vardı biz gelirdik. ayrıca merhaba enişte ve yanında duran tepkisiz eleman"
ipek son cümlemi duyunca sert bir şekilde dirseğini karnıma geçirdi.
sonra arabayı süren taylan "merhaba Bilge" dedi yumuşak ama kalın bir sesle
arkası dönük tepkisiz eleman olarak adlandırdığım çocuk arkasını döndü ve gülümsedi
"merhaba tanıştığımıza memnun oldum ben yağız"
dedi ve elini uzattı. uzattığı elini tuttum ve elini sıktım. kendimi zorlayarak gülümsedim. çocuk kumral, kıvırcık saçlı, yüz hatları belirgin, güldüğünden dolayı kıvrılmış dudaklarının yanında beliren büyük ve kendisine çok yakışan gamzeleri vardı. büyük ihtimalle biraz daha gülümserse gamzelerinin oyuğunda uyuyabilirdim. çocuk önüne döndü. bir süre boyunca sadece nefes sesleri duyuluyordu. sonra yağız yani tepkisiz eleman radyoyu açtı. kafamı ipek in omzuna yasladım. o ise benim tarafımda olan kolunu arkamdan geçirip kendine doğru bastırarak kolumu sıvazladı. yağız adeta butonu sökercesine radyonun düğmelerine basıyordu. şarkı seçmektense hepsini atlıyordu. sonra tam değiştirecekti ki durdu. şarkı yaşar'ın bir şarkısıydı. yağız mutlulukla arkasına yaslandı ve güldü. gözlerim dışarıyı izlemeye başladı. dışarıdaki kalabalığı görünce yüzümü buruşturdum. kalabalık ortamları sevmezdim birde üstüne üstlük sosyal anksiyetem vardı.neredeyse kalçama gelmiş olan mini eblisemin eteğini aşağıya doğru çekiştirdim. ne gerek vardı ki ebliseye? hayla anlayamıyordum. küçük çaplı bir iç çektim ve ipeğin omuzunda uykuya daldım. uzun zamandır kabus görmezdim ama yine aynı kabus. ne zaman kabus görsem hep aynı değişen hiç bir şey yoktu.
-BÖLÜM SONU-