Ailemin evinden ayrılmak ne kadar iyi hissettiriyordu... Onlar bana cehennemi yaşatmaya antiçen pislik insanlardan başka birşey değildi. Gerçektende o korkunç evde ne için durmuştum? Ben sadece kendimi onlara adamak zorunda kalmıştım, ne kadar iğrenç olduğunu anlatmam...
Ormanlar her daim hoşuma gitmiştir, bu yüzden ailemden ayrılma kutlaması için buraya gelmiştim. Çok huzur vericiydi, etraftaki ağaçlar sanki beni gizlemek için etrafımı sarmıştı ve arada dallarıyla kapatamdığı için sızan ay ışıkları vardı. Bu ormana bağım çok kuvvetliydi, kitabımı açıp her zaman oturduğum yere diz çöküp ağlamaya başladım. Bütün acıyla ve çığlıklarımla, sonuç olarak zaten buralarda kimse olmazdı yani beni hiç kimse duyamazdı... Göz yaşlarım kitabımı ıslattığında arkamdan gelen bir hışırtıyla sızlanmayı kestim. Korkuyla şıçramıştım gerçekten buralarda hiç kimseyi olmazdı zaten girişte yasaktı. Arkamı döndüğümde elinde kılıç tutan samuray gibi bir vibe veren biri dikiliyordu. Bembeyaz saçları, pürüzsüz yüzü, ve okyanuslara benzeyen mavi gözleri vardı. Bana bakıp "Neden ağlıyorsun, senin gibi bir kızı kim üzdü?". Bunları gerçekten sadece yavşak olduğu için yaptığı çok ama çok kesindi.
İğrençti.
"Bir nedeni mi olmalı?" dediğimde gerçekten yüz ifadesi anlatamayacağım kadar kadar şaşkındı. Herhalde yürüdüğü bütün kızlar ona seksi bir tavır sergilemişti. Ne olduğunu bilmiyorum umurumdada değil. Karşımda yüzüme değişik bir ifadeyle bakan kişiye adını sormalıydım, merak ettiğim çok soru vardı.
"Adını öğrenmemde bir sorun var mı" diye sordum. Araya biraz yavşaklık kattım, bu onun soruma cevap vermesini garantilemek içindi. "Elbette hiç bir sorunu olmaz hanımefendi. Adım Allarick Voss." dedi. Adımı söyleme ihtiyacı duydum. "Ben de Ariana Scott."
