Elena telefonundaki mesaja tekrar baktı.
“Babanın borcu artık sana ait.”
Telefon yeniden titredi.
“Mesajı silme.”
Elena'nın parmakları titredi.
Tam o sırada Kairen yanına geldi.
“Ne oldu?”
Elena telefonu ona uzattı.
Kairen mesajı okudu. Yüzünde şaşkınlık yoktu.
Telefonu geri verdi.
“Şaşırmış gibi yapma.”
Elena kaşlarını çattı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Anladığın şeyi.”
“Ben hiçbir şey anlamıyorum.”
Kairen ona soğuk bir bakış attı.
“Her zamanki gibi.”
Elena'nın sesi zor çıktı.
“Ben sana ne yaptım?”
Kairen birkaç saniye ona baktı.
“Benden uzak dur.”
“Benden neden nefret ediyorsun?”
Kairen'in bakışları sertleşti.
“Bunu hâlâ soruyor olman komik.”
Arkasını dönüp gitti.
Elena peşinden gitmek istedi ama bacakları sanki ona ait değilmiş gibi ağırdı.
Şoförünü aradı.
Cevap yoktu.
Telefonunun şarjı da bitmek üzereydi.
Mecburen hastanenin önünden bir taksi çevirdi.
Arabaya bindiğinde başını cama yasladı.
Gözleri yanıyordu. Omuzları çökmüş, elleri hâlâ titriyordu. Saatlerdir doğru düzgün yemek yememişti.
Taksi durduğunda Elena birkaç saniye yerinden kalkamadı.
Sonunda kapıyı açıp ağır ağır indi.
Evin kapısını açtığında Martha onu karşıladı.
“Elena…”
Martha'nın yüzü endişeyle değişti.
“Canım, iyi misin?”
Elena cevap vermeye çalıştı.
“Ben…”
Sesi kısıldı.
Bir eliyle kapının kenarına tutundu.
Martha hemen koluna girdi.
“Gel. Çok yorulmuşsun.”
Elena başını salladı.
Merdivenleri çıkarken her adımında biraz daha yavaşladı. Odasına ulaştığında çantasını yere bıraktı.
Ayakkabılarını çıkaracak gücü bile yoktu.
Yatağın kenarına oturdu.
Ellerini yüzüne kapattı.
Birkaç saniye sonra kendini yatağa bıraktı.
Telefonunu eline aldı.
Ekranda hâlâ aynı mesaj vardı:
“Babanın borcu artık sana ait.”
Elena'nın gözleri kapanıyordu.
Telefonu elinden kayıp yatağın üzerine düştü.
O gece ilk kez hiçbir şeyi düşünemeyecek kadar tükenmişti.
