Bölüm 2 – Fark Edilen Satırlar
Elif o gün okuldan eve döndüğünde her şey normal görünüyordu.
Sokaklar aynıydı.
Ev aynıydı.
Sessizlik bile aynıydı.
Ama Elif'in bilmediği bir şey vardı.
Türkçe öğretmeni, ders bitince öğrencilerin yazılarını okumaya başlamıştı.
Gülünç hikâyeler...
Komik anılar...
Hayaller...
Sonra Elif'in defterine geldi.
Öğretmen ilk satırı okudu.
"Bazen insanlar konuşur ama duyulmaz. Bazen de hiç konuşmazlar ama içlerinde fırtınalar kopar."
Kaşları hafifçe çatıldı.
Okumaya devam etti.
Her satırda biraz daha duruyordu.
Bu bir ödev gibi değildi.
Bu bir yardım çağrısı gibiydi.
Ertesi sabah Elif sınıfa girdiğinde her şey normaldi.
Ta ki Türkçe öğretmeni onu ders çıkışında yanına çağırana kadar.
"Elif, biraz konuşabilir miyiz?"
Elif'in kalbi hızlandı.
Bir hata mı yapmıştı?
Yavaşça öğretmenin yanına gitti.
Öğretmen gülümsedi.
"Yazını okudum."
Elif'in yüzü bir anda gerildi.
Başını yere eğdi.
"Çok güzeldi."
"Teşekkür ederim öğretmenim."
Öğretmen birkaç saniye sustu.
Sonra yumuşak bir sesle sordu:
"İyi misin?"
Bu soru basitti.
Ama Elif için dünyanın en zor sorusuydu.
Çünkü uzun zamandır kimse ona bunu sormamıştı.
Boğazı düğümlendi.
"İyiyim."
Öğretmen başını salladı.
Ama gözlerinden bunun tam doğru olmadığını anlamış gibiydi.
"Ne zaman konuşmak istersen kapım açık."
Elif cevap vermedi.
Sadece sınıftan çıktı.
Koridorda yürürken cebindeki telefonu titredi.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
Mesajda sadece bir cümle yazıyordu:
"Sessiz kalırsan hiçbir şey değişmez."
Elif'in nefesi kesildi.
Numarayı tanımıyordu.
Kim göndermişti?
Nereden biliyordu?
Telefonu sıkıca tuttu.
Birkaç saniye sonra ikinci mesaj geldi.
"Gerçeği anlatmanın zamanı geliyor..."
Elif korkuyla etrafına baktı.
Koridor kalabalıktı.
Ama sanki biri onu izliyormuş gibi hissediyordu.
Ve ilk kez...
Sessizliğinin içinde başka bir ses olduğunu
"Bazı sırlar saklandıkça büyür. Ve bir gün, saklanamayacak kadar ağırlaşır..." 👀📖✨