14.BÖLÜM ADINI KOYAMADIĞIM HİSS
Naz'ın sesi arkamdan yükseldi.
“Berk!”
Bir an olduğum yerde kaldım.
Ateş birkaç saniye boyunca bana baktı. Sonra elini yüzüne götürüp derin bir nefes aldı.
“Sen ciddi misin?” dedi.
“Gayet ciddiyim.”
Naz aramıza girdi.
“Yeter artık! İkiniz de sakin olun.”
Ateş gözlerini benden ayırmadan konuştu.
“Ben kavga etmek istemiyorum.”
“Ben istiyorum,” dedim.
Naz bana döndü.
“Berk, neyin var senin?”
Cevap veremedim.
Çünkü gerçekten bilmiyordum.
Buraya geldiğimde tek düşündüğüm şey onları yan yana görmekti. Şimdi ise Naz'ın gözlerindeki şaşkınlık karşısında ne diyeceğimi bile bulamıyordum.
Ateş başını iki yana salladı.
“Bence önce onun sakinleşmesini bekleyelim.”
“Bana akıl verme.”
“Berk!”
Naz'ın sert sesi ikimizi de susturdu.
Bana doğru bir adım attı.
“Bunun hiçbir açıklaması yok. Ateş sana ne yaptı?”
Bakışlarımı yere indirdim.
“Hiçbir şey.”
“Öyleyse neden vurdun?”
Sessiz kaldım.
Naz birkaç saniye boyunca cevap vermemi bekledi. Sonra hayal kırıklığıyla başını iki yana salladı.
“Bilmiyorsan ben nereden bileyim?”
Bu cümle içimde bir yere dokundu.
Başımı kaldırıp ona baktım.
Naz'ın yüzünde hâlâ kızgınlık vardı.
Ateş ise biraz geride durmuş, sessizce bizi izliyordu.
Sonunda konuştu.
“Berk, Naz'la konuşmak istiyorsan benim gitmem sorun değil.”
Ona baktım.
Bu kez öfkem biraz olsun azalmıştı.
Çünkü aslında kızdığım kişinin Ateş olmadığını fark etmeye başlamıştım.
Sorun...
Naz'ın yanında kendimi neden böyle hissettiğimdi.
