Bölüm 5

Bir gün uyandım. O gün hiçbir şey mucize gibi değişmedi. Güneş daha parlak değildi. Hayat hâlâ zordu. Ama ben farklıydım. Ağlamıyordum. İlk defa fark ettim bunu. İçimde bir şey, sesizce doğrulmuştu. O gün kendime şunu sordum:"Ben gerçekten pes mi ettim?"Cevap hayırdı. Ben kedi gibiydim. sessiz,dikkatli,herşeyi içine atan. Ama aynı zamanda tilkiydim. Gözden kaçan detayları gören, kimsenin aklına gelmeyen yollar, bulan Bu bugüne kadar sadece kediyi yaşamıştım Artık tilkiyide yanımda taşıyacaktım. Ağlamak yerine bilgi tolamaya başladım. Okulu Sistemleri. Nasıl geri dönebileceğimi, Kimse bana yolu göstermedi. Ama ban yolu kendim çizmeye başlaladım. Adım adım. Yavaş ama sağalm. O an anladımki:Ben kaybolmamıştım. sadece yön değiştiriyordum. Ve işet o anda içimde küçük bir ışık yandı. Büyük değildi. Parlak değildi. Ama gerçekti. O ışık bana şunu söyledi:"Tekra başlayabilirsin." Yeni bir hayat. Yeni bir ben. Geçmişte sırtımdaydı ama artık beni ezmiyordu. Çünkü ben artık kaçan bir bir çocuk değildim. Ben yolunu kendi kuran bir kedi-tilkiydi. Ve bu kez hayatıma bilinçle geri dönüyordum.