Bölüm 4

İlk başlarda her şey gerçekten güzeldi. Yeni bir sayfa açmış gibiydim. Belki bu sefer olur diye düşünüyordum. Belki bu sefer tutunurum. Ama hayat bazen insanın elinden en güvendiği anda kayıyor. sınıfta kaldım. Bu kelimeyi ilk duyduğumda ne ağlayabildim ne de konuşabildim. Sanki biri içimdeki tüm sesleri susturmuştu. sonra ağlama geldi. Ama öyle bir ağlamaki... sessiz,uzun ve kimseye görünmeyen. Geceleri Yastığa yüzümü gömüp neden ben diye sorduğum geceler oldu. Bir gün değil. Bir hafta değil. Aylar geçti. Sonra aylar yıllar döndü. Yaklaşık bir iki yıl boyunca kendimi kaybolmuş hissetim. Ne yapmak istediğimi bilmiyordum. Ne olmak istedimi hiç bilmiyordum. Sadece çok yorulmuştum. Psikolojim bozulmuştu. Ama bunu kimseye anlatamıyordum. Gülümsüyordum."iyiyim"diyordum. Ama içimde bir şey paramparçaydı. Bazen kandime kızıyordum:"Niye böyle oldun?"diye. Ama şunu kimse bilmiyordu: Ben tembel değildim. Ben başarısız değildim. Ben sadece çok erken yorulmuş bir çocuktum: Ve o karanlık dönemde hayatta kalmaya çalışıyordum.