- bölüm: sayfa 5
Para her zaman sevgiden önce gelir, paran varsa sevgiyi de beraberinde getirir...
Kitaba o kadar daldım ki kardeşimin beni çağırdığını duymamışım. Kardeşim hafifçe beni dürttü ''Abla bak artık ya!'' irkildim ''Ay efendim Aybala.''
Aybala kaşları çatık bana baktı ''Abla beş dakikadır sana sesleniyorum neden bakmıyorsun yanındayım. Biraz daha bakmasaydın öldüm de görmüyorsun sanacaktım, kendime tokat attım ya!'' kitabı kapattım ''Aybala'm özür dilerim ya kitaba dalmışım fark etmedim, beni biliyorsun.''
Aybala lafa girdi hemen ''Ablacım, canım ablam.'' yanıma sırnaştı koluma sarıldı ve süt dökmüş kedi gibi bana baktı ''Aybala ne isteyeceksin.'' göz devirdim ve güldüm.
Aybala gülümseyerek soru sordu ''Ablam, ben arkadaşımla dışarı çıksam?'' kaşlarımı çattım ''kiminle?''.
Aybala lafı dolandırmaya çalıştı ''Şey ya işte arkadaşımla...'' sinirlendim ''Kim olduğunu söylemezsen çıkamazsın.'' Aybala ofladı ''Tamam söylüyorum, adı Emir. Erkek arkadaşım.'' söylerken biraz çekindi ''He şöyle ya, söyle bakayım kim bu Emir.'' Aybala utandı ''Sevgili gibiyiz ama daha değil.'' anladım dermişcesine ses çıkardım ''Erkeklere çok güvenme sakın ve eğer seni üzerse bende onu üzerim!'' Aybala güldü ''Tamam abla.'' ayağa kalktı ''Ben hazırlanıyım beni gelip alıcak.'' ben başımı onaylar biçimde salladım.
Aybala odasına gitti ve hazırlanmaya başladı.
Ben lise terktim ama kardeşimin benim gibi olmasını istemedim, her ne kadar üzülsem de kardeşim gibi yaşayamadığım için bir o kadar da mutlu oluyordum onun adına...
Hayatım boyunca beni ezdiler piç dediler öksüz dediler ama şerefsiz ve namussuz diyemediler.
Bu yaşıma kadar kimseyle sevgili olmadım, çünkü güvenemiyordum kimseye ve kimsede beni sevmiyordu. Çok isterdim ama güvendiğim birinin olmasını bir arkadaşım olmasını, ama neyse ki kardeşim var.
Kardeşim benim hem kızım gibi hem arkadaşım gibiydi her zaman birbirimizi koruduk, ama biliyordum ki kuş yuvadan elbet uçacak.
Yanımda olmasına gerek yoktu nerede olursa olsun ama mutlu ve güvende olsun o bana yeterdi. Umuyorum ki o Emir denen kişi kardeşimin kalbini kırmasın onu hep mutlu etsin.
Aybala'nın odasına gittim ''Ablam, senin kulaklığın vardı bir tane eğer kullanmıyacaksan şimdilik ben bir süre şarkı dinleyebilir miyim?'' Aybala kaşlarını çattı ve kulaklığı uzattı ''Bir daha duymayayım sen aldın bana kulaklığı sakın bir daha sorma biz de ayrı gayrı yok bu senin de kulaklığın.'' gülümsedim ''Teşekkürler ablacım, belki götürürsün diye düşündüm.'' kulaklığı aldım ''Neyse abla boş ver ben güzel olmuş muyum?'' etrafında 1 tur döndü ''Ablam kraliçe gibisin. Bak unutma sen erkekler için değil kendi özgür iraden olduğu için hazırlandın.'' kız kardeşime hep bunu öğrettim kimse için değil kendisi için yapması gerektiğini söylerdim ''Ablam unutmuyorum.'' yanağımı öptü ve çantasını koluna taktı ''Aybala'm para lazım mı sakın ona ödettirme birşey alacaksan.'' Aybala çantasından kartını gösterdi ''He tamam hadi görüşürüz selam söyle, ve bir gün tanışmaya getir evimize.'' Aybala onayladı baş sallayarak ''Tamam hadi ben kaçtım!'' ayakkabısını giydi ve aşağıya indi.
Ben camdan baktım ''Ablam dikkatli git ve geç dönme!'' Aybala yukarı baktı ''Tamam abla!'' öpücük attı ve arkadaşının arabasına bindi.
sayfa sonu....
Arkadaşlar bu bölümü umarım beğenmişsinizdir. Sizce Emir güvenli birisi mi???