- bölüm: sayfa 3
Hayat bazen insanı şaşırtabilir, garibanları bile....
Kız kardeşimi büyütürken çok acı çektim, ama onun bir saniyelik gülüşü bile beni hayatta tutan şeydi. O mutluysa bende mutluydum, o mutsuzsa ben mutsuzdum, o acı çekiyorsa benim de canım yanıyordu.
Abla yüreğim onun duygularını ve hissettiklerini anlıyordu, bu yüzden onun mutsuz olmasını istemiyorum. Eğer onun kılına zarar veren olursa karşısında beni bulurdu.
Çok kirli hissediyordum her yerim yapış yapıştı ama sular hala kesikti, yataktan kalktım ve kıyafetlerimi çıkardım sadece iç çamaşırım vardı üstümde.
Komidinimin çekmecesinden ıslak mendil çıkardım ve vücudumu sildim, eskiden sokaklara düştüğümüzde kardeşimi ve kendimi hep ıslak mendille silerdim ''ah ne günlerdi be, hatırımdan çıkmıyor...'' ben asla duygusal biri değilim ama gözlerim yaşardı, göz yaşlarımı elimle sildim ''hay ben... neden gözüm yaşardı ya.''.
Güldüm, ama komik olduğu için değil sinirim bozulduğu için. Islak mendilleri çöpe attım ve paketini yerine yerleştirdim, yapacak bir şeyim kalmamıştı ve sıkıntıdan patlayacaktım.
Eski püskü bir televizyonumuz vardı salonda kanallar vardı ama eski kanallar, izlemek için salona gittim ve koltuğa oturdum. Kumandayla televizyonu açtım, Akasya Durağı başlamıştı ve şanslıydım ki birinci bölümden başlamıştı.
sayfa sonu...
Arkadaşlar bu bölüm biraz kısa oldu kusura bakmayın yine de paylaşmak istedim.
İyi okumalarrr!!!