KAN VE ŞİFA
Bu büyük hesaplaşmanın ardından konağın terasında, Mardin’in serin rüzgarı altında ikisi de sessizliğe bürünmüştü. Baran’ın Azade Hanım’a karşı sergilediği o sarsılmaz duruş, Dilan’ın kalbindeki tüm korkuları bir nebze olsun dindirmişti.
11. Bölüm: Kalbin Mührü
Dilan, terasın taş korkuluklarına tutunmuş, uzaklardaki şehir ışıklarını izliyordu. Baran yavaş adımlarla arkasından yaklaştı. Aralarındaki mesafe kapandığında, Baran’ın sıcak nefesini ensesinde hissetti.
"Bana neden söylemedin?" diye sordu Baran, sesi fısıltı gibi ama derinden geliyordu.
Dilan ona döndü, gözleri hala nemliydi. "Bilmiyordum Baran... Yemin ederim babamın böyle bir geçmişi olduğunu bilseydim, buraya adım atmazdım. Seni bu zor durumda bırakmazdım."
Baran, Dilan’ın titreyen ellerini tuttu. "Zor durumda olan ben değilim Dilan. Zor durumda olan, seni kaybetme ihtimalini düşündüğünde nefesi kesilen bu kalp."
Dilan, Baran’ın gözlerindeki o saf ve derin bağlılığı gördüğünde, aralarındaki tüm engellerin (törenin, kan davasının, Azade Hanım’ın) o an için yok olduğunu hissetti. Baran, bir elini nazikçe Dilan’ın yanağına koydu; başparmağıyla elmacık kemiğindeki bir damla yaşı sildi.
Baran yavaşça eğildi. Aralarındaki çekim artık karşı konulmaz bir boyuttaydı. Dilan gözlerini hafifçe kapattığında, Baran’ın dudakları onun dudaklarıyla buluştu. Bu sadece bir öpücük değildi; bu, geçmişin tüm yaralarını kapatan, geleceğe atılan bir imza gibiydi.
O an Mardin’de zaman durmuştu. Barut kokulu toprakların ortasında, bir aşiret ağası ve bir hemşire, tüm dünyaya karşı aşklarını mühürlemişlerdi. Baran, geri çekildiğinde alnını Dilan’ın alnına yasladı.
"Bundan sonra," dedi Baran, sesi yemin edercesine kararlıydı. "Kimse bize dokunamaz. Biz artık biriz, Dilan."
Dilan, kollarını Baran’ın boynuna dolarken, ilk kez bu yabancı topraklarda kendini evinde hissetti. Ancak karanlık koridorlarda onları izleyen gözler, bu huzurun çok uzun sürmeyeceğinin işaretini veriyordu.
11. Bölümün Sonu.