Dünyaya gözlerimi açtığım ilk an burnuma dolan koku çiçek kokusu değil annemin ölüm kokusuydu. Annemin sıcaklığı daha üzerimdeyken odayı dolduran metalik koku kaderimi belirlemişti.Henüz ağlamayı bile beceremezken sıcak eller bedenimi tutmak yerine ruhumu sıkıştırıyordu. Kapi birden açıldı ve içeri siyah giyimli uzun bir adam girmişti çok sinirli görünüyordu ağzından sadece küfürler dökülüyordu içeri girdiği an annemin cansız bedenine yaklaştı ve eliyle yüzünü tutup ağlamaya başladı o soğuk adam aniden kırılgan bir cama dönüstü o an onun babam olduğunu anlamıştım
Annem :Kyung-mi
Babam:kang-dea
Ve ben :hana
Bu belki mutlu bi aile tablosu gibi gözükebilir ama o kapının ardındaki gerçegı kimse bilmiyor.
Her çocuk gibi bende sevilmek isterdim ama bu sevgiyi verebilecek tek bir kişim bile yoktu her cocuk gibi anne kucaginin o narin sıcaklığında yatmak isterdim ama bu sıcaklığı hissettirecek bir kucak yoktu. Belkide sorun sadece ben değildim ya sorun doğduğum o lanet günse yada bana o aile sıcaklığını veremeyen kisideyse