Lanet olası bir günün ardından gelen ıssız sessizlik gibiydi keder.
Ve sen onu ne kadar götürürsen götür. Geri gelecektir acelen.
Elimdeki bıçağa her baktığımda onun can verirkenki giden gözü parıltısını görüyordum. Tabii ne kadar istesede bundan kaçamadı.
Polisler gelmeden önce hemen bıçağı üzerine bıraktım, ve ardından ellerimdeki siyah eldivenleri çıkardım. Ama ellerim halen titriyor gözlerimin önünden gelen yavaşça ve akılsızca karartılar, durmuyordu.
Hemen tişörtümü çıkardım, yün ve siyah kumaşı bedenimden sıyrılırken, hala pompalanan adrenalin salgısı kollarımdan itibaren tüm heryerimi sarıyordu ve ben onu durduramıyordum.
Hemen posetteki yeni tişörtü giydim ve arkada duran son derece lüks arabama bindim. Oturduğunda kontrol ettiğim ilk şey eşyalarımdı. Kontrolünü yaparken, işaret parmağımı eşyalarımın üzerinde gezdirdim. Bitince biraz rahatlamak istiyordum ki, polis siren sesi uzaklardan gelmeye başladı.
Arabanın gazına son sürat bastım ve sürmeye başladım, o adrenalin halimle bile ne kadar yakışıklı bir katil olduğumu biliyordum. Gözümün önünde bulanıklık oluşmaya başlamıştı, ama hayır, şimdi olamazdı!
Arabayı yaklaşık 1 saat aralığında sürdüğümü hatırladım. Nedense hala sakinleşememiş, arabayı sağa çekmek zorunda kalmıştım. Ama nihayet ıssız sokaklara gelmiş, rahatlamak amaç olsun biraz yerini bulmuştu.
Elimi alnıma dayadım, elim bir dayanaktı.
Notu bırakırken bile ellerimin titremesi, beynime gönderilen bir kan sıçraması misali, üzerime sinmişti.
Bir süre, içimden kendimi sakinleştirmek için bir direniş başlattım. Kendimi sakinlestirmek için ahenkçe güzel kelimeler savuruyordum. Hep "Ben en iyisiyim." , "benden başka mükemmel bir cinayet uzmanı yok!"
Tabiiki bunu yaparken arada hıçkırık kıkırtılar saçıyordum. Arada gelen adranalin ise geri gitmeye başlamıştı bile. O sırada çabucak koluma bulaşan kanı temizlemeye ve güzel manzaranın tadını çıkarmaya çalıyordum.
Derken tamamen sakinleşmiştim. Yacaş yavaş ayılırken yerimi fark ettim. Ormanlık yolun arazisinde hemen ufuktan çıkan bir ışık parçasının, gözüme beni benden alan bir şekilde yansıdığını gördüm. Gözlerimi biraz araladım ve aradan çıkan o ışığın aslında orman tarafından sanki benim için açılmış olan bir geçit gibi arasında deniz olan biryer gibi gördüm. Tabiiki manzara çok güzeldi. Araba o sırada tam yanlamasına duruyordu ve ben kafamı çevirmiş bir şekilde o manzara ile sakinleşme umudu buluyordum.