Defne o gece uyuyamadı.
Ne kadar gözlerini kapatsa da… o görüntü gitmedi.
Karanlık oda.
Kapalı kapı.
Ve o ses:
“Defne… çıkma.”
Yatağında doğruldu.
Odasına baktı.
Her şey normaldi.
Ama artık “normal” kelimesine güvenmiyordu.
Saat 03:17.
Telefonuna baktı.
Bir bildirim.
Kalbi hızlandı.
Bilinmeyen numara.
Mesaj:
“Bu sefer daha erken başladı.”
Defne’nin eli titredi.
“Bu da ne…”
Hızla numaraya bastı.
Arama başarısız.
Tekrar denedi.
Yine yok.
Sanki numara… hiç var olmamıştı.
Sabah olduğunda gözleri şişmişti.
Aynaya baktığında kendini tanıyamadı.
“Ben… böyle değildim.”
Ama ne zaman değiştiğini de bilmiyordu.
Okula giderken içindeki his daha da ağırlaştı.
Sanki biri…
Onu izliyordu.
Arkasına baktı.
Kimse yoktu.
Ama o his gitmedi.
Sınıfa girdiğinde Elif her zamanki gibi enerjikti.
“Günaydın ölü balık!”
Defne hafifçe gülümsedi.
“Günaydın…”
Ama gözleri sınıfı tarıyordu.
Aras.
Yine en arkadaydı.
Ve yine ona bakıyordu.
Ama bu sefer…
Bakışı farklıydı.
Daha gergin.
Daha… korkmuş.
Ders ortasında Defne’nin telefonu titredi.
Öğretmen arkasını dönmüştü.
Yavaşça açtı.
Yine aynı numara.
Yeni mesaj:
“Onu dinleme.”
Defne’nin kalbi sıkıştı.
Yavaşça başını kaldırdı.
Gözleri Aras’ı buldu.
Aras anında başını salladı.
Sanki…
“Hayır” diyordu.
Defne’nin nefesi hızlandı.
“Bu neyin oyunu…”
Ders bitiminde Aras hızla yanına geldi.
“Telefonuna gelen mesajı gördüm.”
Defne dondu.
“…nasıl?”
Aras cevap vermedi.
“Onu ciddiye alma.”
Defne geri çekildi.
“Sen de aynı şeyi söylüyorsun!”
Aras kaşlarını çattı.
“Ne demek o?”
Defne telefonu çıkardı.
Mesajı gösterdi.
Aras’ın yüzü soldu.
“…bu iyi değil.”
Defne sinirlendi.
“NE iyi değil?! Kim yazıyor bunu?!”
Aras etrafına baktı.
Sesi alçaldı.
“O.”
Defne’nin kalbi hızlandı.
“Kim ‘o’?!”
Aras birkaç saniye sustu.
Sonra fısıldadı:
“Bu döngüyü başlatan kişi.”
Defne’nin başı dönmeye başladı.
“Bu gerçek olamaz…”
Aras sertçe konuştu.
“Gerçek.”
O anda…
Sınıfın kapısı yavaşça açıldı.
Ama kimse girmedi.
Kapı kendi kendine…
Aralandı.
Defne dondu.
“Bunu gördün mü…?”
Aras başını salladı.
“Evet.”
Kapının arkasından bir gölge geçti.
Çok hızlı.
Ama yeterince net.
İnsan gibiydi.
Ama değildi.
Defne geri çekildi.
“Orada biri var.”
Aras dişlerini sıktı.
“Hayır…”
“…bir şey var.”
O an Defne’nin telefonu tekrar titredi.
Yeni mesaj:
“Seni görüyor.”
Defne yavaşça kapıya baktı.
Gölge yoktu.
Kapı tamamen açıktı.
Ama koridor boştu.
“Bu… bu ne böyle…”
Aras Defne’nin kolunu tuttu.
“Beni dinle.”
Defne ona baktı.
“Bu sefer farklı ilerliyor.”
“Ne farklı?!”
Aras’ın sesi çok ciddiydi:
“Normalde… o bu kadar erken ortaya çıkmazdı.”
Defne’nin kalbi duracak gibi oldu.
“Yani… bu kötü mü?”
Aras gözlerini kaçırdı.
“…çok kötü.”
Bir anda…
Sınıftaki ışıklar titredi.
Bir kez.
İki kez.
Sonra tamamen söndü.
Karanlık.
Tam karanlık.
Defne’nin nefesi hızlandı.
“Aras…?”
Cevap yok.
Arkasından bir fısıltı geldi.
Çok yakın.
Çok net.
“Bu sefer kaçamayacaksın.”
Defne çığlık attı.
Işıklar aniden geri geldi.
Her şey normaldi.
Sınıf.
Sıralar.
Öğrenciler.
Ama…
Aras yoktu.
Defne’nin kalbi deli gibi atıyordu.
“Elif!”
Elif şaşkınlıkla baktı.
“Ne oldu?!”
Defne etrafa baktı.
“Aras nerede?!”
Elif kaşlarını çattı.
“…kim?”
Defne dondu.
“Ne demek kim?!”
Elif yavaşça konuştu:
“Bizim sınıfta öyle biri yok.”
Sessizlik.
Defne’nin elleri titremeye başladı.
Yavaşça arka sıraya baktı.
Boştu.
Telefonu titredi.
Son bir mesaj:
“Şimdi yalnızsın.”
Defne’nin gözleri doldu.
Ama korkudan.
Çünkü artık biliyordu:
Bu sadece bir döngü değildi.
Bu…
bir avdı.
______________________________________________
Eveeeett 3. Bölümümüzde geldi umarım beğenirsiniz.
Lütfen beğenip yorum yaparsanız çok sevinirim ❤️❤️❤️❤️