Zil çaldığında herkes normaldi.
Ama Defne değildi.
Sınıftan çıkan öğrencilerin gürültüsü, kahkahalar, ayak sesleri… hepsi kulağına uzak geliyordu. Sanki suyun altındaymış gibi.
Az önce olan şey…
Gerçek miydi?
Zaman gerçekten durmuş muydu?
Yoksa… sadece onun kafasında mı olmuştu?
“Elif…”
Sesi beklediğinden daha zayıf çıktı.
Elif çantasını omzuna atarken döndü.
“Ne oldu? Rengin baya solmuş.”
Defne birkaç saniye sustu. Anlatmalı mıydı?
“Az önce… zil çaldığında… bir gariplik oldu mu?”
Elif kaşlarını çattı.
“Gariplik derken?”
“Bilmiyorum… herkes bir anlığına durdu gibi…”
Elif hafifçe güldü.
“Defne, yine mi dalıp gittin? Hep yapıyorsun bunu.”
Defne cevap vermedi.
Çünkü bu dalmak değildi.
Bu… başka bir şeydi.
Koridorda yürürken Defne istemsizce arkasına baktı.
Aras.
Yoktu.
Sanki hiç olmamış gibi.
Kalbi sıkıştı.
“Az önce buradaydı…”
“Kim?” diye sordu Elif.
Defne duraksadı.
“…boş ver.”
Ama boş veremiyordu.
Gün boyunca her şey küçük küçük kaymaya başladı.
Önce tahtadaki yazılar…
Bir anlığına değişti.
Matematik formülleri yerine… anlam veremediği kelimeler gördü.
“TEKRAR”
Gözlerini kırptı.
Yazılar normale döndü.
Sonra…
Öğretmenin sesi boğuklaşmaya başladı.
“…Defne… Defne…”
Bir anlığına öğretmenin sesi değilmiş gibi geldi.
Sanki… bir başkası onun adını söylüyordu.
Daha tanıdık bir ses.
Daha eski.
Teneffüste tuvalete gitti.
Yüzüne su çarpmak istiyordu.
Aynaya baktığında kalbi duracak gibi oldu.
Çünkü…
Kendi yansıması ona bakmıyordu.
Bir saniyeliğine.
Yansıması… gecikmişti.
Defne hızla geri çekildi.
“Bu imkânsız…”
Yavaşça tekrar aynaya yaklaştı.
Bu sefer her şey normaldi.
Ama kalbi hızla atıyordu.
Ellerini lavaboya koydu.
“Ben delirmiyorum… değil mi?”
Cevap gelmedi.
Ama içinden bir ses fısıldadı:
“Henüz değil.”
Kapı gıcırdayarak açıldı.
Defne hızla döndü.
Aras.
Kapının önünde duruyordu.
Bu sefer bakışları daha sertti.
“Seninle konuşmam lazım.”
Defne sinirlendi.
“Beni korkutmayı bırakır mısın artık? Ne istiyorsun benden?!”
Aras birkaç adım yaklaştı.
“Hatırlaman gerekiyor.”
“NEYİ?!”
Defne’nin sesi yankılandı.
Aras durdu.
Gözleri bir anlığına yumuşadı.
“Bizi.”
Defne’nin nefesi kesildi.
“Biz… diye bir şey yok.”
Aras başını hafifçe eğdi.
“Sen öyle sanıyorsun.”
Sessizlik.
Sadece kalp atışları.
Defne bir adım geri attı.
“Bak… senin ne anlatmaya çalıştığını bilmiyorum ama ben seni tanımıyorum.”
Aras’ın yüzü karardı.
“Tanıyordun.”
“Hayır!”
“Defne…”
Sesi bu sefer daha kırgındı.
“Ben seni her seferinde yeniden tanıyorum.”
Bu cümle…
Defne’nin içine işledi.
“Ne demek o?”
Aras cevap vermedi.
Bir anlığına gözlerini kapattı.
Sanki zor bir şeyi hatırlıyormuş gibi.
Sonra tekrar açtı.
“Bu kaçıncı döngü biliyor musun?”
Defne’nin boğazı kurudu.
“…hayır.”
Aras acı bir şekilde gülümsedi.
“Ben de bilmiyorum artık.”
Defne’nin başı dönmeye başladı.
Her şey üstüne geliyordu.
“Yeter… bu saçmalık.”
Kapıya yöneldi.
Ama Aras kolundan tuttu.
Bu sefer daha sıkı.
“Bu sefer farklı olmak zorunda.”
Defne dondu.
“Niye?”
Aras’ın gözleri karardı.
“Çünkü bu sefer… sen daha erken kayboluyorsun.”
Defne’nin kalbi duracak gibi oldu.
“…ne demek o?”
Aras cevap vermedi.
Ama bakışları her şeyi söylüyordu.
Korku.
Gerçek korku.
Tam o anda…
Defne’nin zihninde bir görüntü parladı.
Kısa.
Kesik.
Ama çok net.
Karanlık bir oda.
Kapalı bir kapı.
Ve içeriden gelen bir ses:
“Defne… çıkma.”
Defne bir anda yere çöktü.
Başını tuttu.
“Ah—”
Aras hemen yanına eğildi.
“Ne gördün?!”
Defne nefes nefese kaldı.
“…ben… ben oradaydım…”
“Nerede?!”
Defne gözlerini açtı.
Ama bu sefer bakışı değişmişti.
“Bu ilk değil.”
Aras’ın yüzü dondu.
“Ne dedin?”
Defne yavaşça ayağa kalktı.
Eli hâlâ titriyordu.
“…ben bunu daha önce yaşadım.”
Sessizlik.
Ağır.
Boğucu.
Aras fısıldadı:
“Hatırlıyorsun…”
Defne başını kaldırdı.
Gözlerinde korku vardı.
Ama aynı zamanda…
Başka bir şey.
“Aras…”
“Evet?”
Defne’nin sesi çok yavaştı.
“Ben… bu sefer… ölüyorum.”
Aras’ın yüzündeki ifade…
ilk kez tamamen çöktü.
Zil tekrar çaldı.
Ama bu sefer…
Defne irkilmedi.
Çünkü artık biliyordu:
Bu sadece bir zil sesi değildi.
Bu…
geri sayımdı.
.............................................................................
💓💓 Eveeetttt ikinci bölümüm sonuna geldik diğer bölümde karakterlerimizi atıcammmmmm. Umarım begenmişsinizdir eğer yazım yanlışı yaptıysam kusura bakmayın. Eğer beğendiyseniz yada öylesine yorumlara yazın beğenmeyi de unutmayın. 👻👻❤️❤️